Νοσοκόμα βρίσκει ένα σημείωμα ραμμένο μέσα στην τσάντα νοσοκομείου μιας νεομάνας – Το διαβάζει και καλεί την ασφάλεια

Αργότερα εκείνο το απόγευμα, η Ντενίζ πέρασε με καθαρές πετσέτες από το σαλόνι της οικογένειας. Ο Γκραντ στεκόταν κοντά στο παράθυρο, μιλώντας χαμηλόφωνα σε ένα μικρό μαύρο κινητό με κάλυμμα. Το smartphone του βρισκόταν στο άλλο του χέρι. Η Ντενίζ σχεδόν δεν τον πρόσεξε, μέχρι που τον άκουσε να αναφέρει κάποια γραφειοκρατία. «Θα προτιμούσα να το τακτοποιήσω αύριο», είπε. «Τελικά γέννησε το μωρό και θα ήθελα να έχουν τακτοποιηθεί όλα.»

Η Ντενίζ επιβράδυνε το βήμα της. «Ναι, ξέρω ότι είναι κουρασμένη», συνέχισε ο Γκραντ. «Αλλά έχουμε ήδη περιμένει αρκετά. Δες αν μπορεί να κάνει εννιά.» Άκουσε για μερικά δευτερόλεπτα και μετά αναστέναξε. «Εντάξει. Τηλεφώνησέ μου όταν επιβεβαιωθεί.» Ακουγόταν σαν επαγγελματικό ραντεβού, ίσως κάτι οικονομικό. Ωστόσο, η Ντενίζ δεν μπορούσε να μην αναρωτηθεί γιατί χρειαζόταν την άμεση προσοχή της Κέιλα.

Ο Γκραντ έκλεισε το τηλέφωνο και την είδε να στέκεται κοντά του. «Α, γεια σου», είπε με ένα ελαφρύ χαμόγελο. «Με χρειαζόσουν;» Η Ντενίζ σήκωσε τις πετσέτες. «Απλώς περνούσα από εδώ.» Γέλασε ελαφρά. «Συγγνώμη αν ακουγόμουν ανυπόμονος. Προσπαθώ να οργανώσω τα πράγματα ενώ έχω κοιμηθεί μόνο τρεις ώρες.» Έδειξε προς τα δωμάτια τοκετού. «Πώς είναι η Κέιλα; Κατάφερε να ξεκουραστεί;»