Ένα κορίτσι φτάνει συνεχώς αργά στο σχολείο — και τότε οι αστυνομικοί ελέγχουν το SUV του πατέρα της

Το επόμενο πρωί, η Έμιλι είχε αργήσει πάλι. Η Κλερ τη βρήκε στο νιπτήρα της τουαλέτας των κοριτσιών, κρατώντας μια οδοντόβουρτσα. Η Έμιλι πάγωσε. Λάσπη είχε στεγνώσει στα παπούτσια της. «Ξύπνησα αργά, δεν πρόλαβα να βουρτσίσω τα δόντια μου», είπε γρήγορα. «Δεν χρειάζεται να δώσεις εξηγήσεις», είπε η Κλερ. «Απλά θέλω να ξέρω αν χρειάζεσαι κάτι.» Η Έμιλι έβαλε βιαστικά την οδοντόβουρτσα στο σακίδιό της. «Όχι. Είμαι εντάξει.» Αργότερα, μια άλλη δασκάλα ανέφερε ότι είχε δει την Έμιλι να αλλάζει τις κάλτσες της στην τουαλέτα την προηγούμενη μέρα.

Μετά το μάθημα, η Κλερ ρώτησε: «Θα βοηθούσε αν τηλεφωνούσα στον μπαμπά σου για τα πρωινά;» Το πρόσωπο της Έμιλι χλώμισε. «Σε παρακαλώ, μην το κάνεις.» Η Κλερ χαμήλωσε τη φωνή της. «Γιατί;» Η Έμιλι έσφιξε το σακίδιό της κοντά της. Αρνήθηκε να πει περισσότερα. Όταν η Κλερ έλεγξε τον σχολικό φάκελο, βρήκε ένα σημείωμα από το γραφείο. Η αλληλογραφία που είχε σταλεί στη διεύθυνση της Έμιλι είχε επιστραφεί. Η Κλερ ρώτησε αν είχαν μετακομίσει. Η Έμιλι κοίταζε επίμονα το θρανίο της. «Ο μπαμπάς λέει ότι ζούμε ακόμα εκεί.»

Κατά την παραλαβή, η Κλερ είδε ξανά το SUV. Ένα σκούρο ύφασμα κάλυπτε μέρος των πίσω παραθύρων από μέσα. Η Έμιλι πρόσεξε ότι η Κλερ το κοιτούσε. Οι ώμοι της σφίχτηκαν.