Ένα κορίτσι φτάνει συνεχώς αργά στο σχολείο — και τότε οι αστυνομικοί ελέγχουν το SUV του πατέρα της

Η Κλερ σχεδόν δεν κοιμήθηκε εκείνο το Σαββατοκύριακο. Μέχρι τη Δευτέρα, είχε πείσει τον εαυτό της ότι ίσως υπήρχε μια αθώα εξήγηση. Τότε η Έμιλι έφτασε με πενήντα λεπτά καθυστέρηση και δυσκολευόταν να μείνει ξύπνια. Το μολύβι της γλίστρησε δύο φορές. Όταν η Κλερ άγγιξε τον ώμο της, η Έμιλι κοίταξε το ρολόι και ψιθύρισε: «Είναι απόγευμα;» Η σύγχυση αυτή τρόμαξε την Κλερ. Στο διάλειμμα, πήγε στο γραφείο της Μέγκαν και το πρόσθεσε στην αναφορά.

Το σχολείο τελικά επικοινώνησε με την υπηρεσία υποστήριξης της περιφέρειας. Δεν ήταν δυνατό να επιβεβαιωθεί η καταχωρημένη διεύθυνση της Έμιλι, οπότε ζητήθηκε έλεγχος για τη διασφάλιση της ευημερίας της. Η Κλερ συνέχιζε να διδάσκει, αλλά η ενοχή την βάρυνε όλο και περισσότερο κάθε φορά που η Έμιλι της χαμογελούσε. Μήπως τα είχε παρερμηνεύσει όλα; Δέκα λεπτά αργότερα, ένα περιπολικό της αστυνομίας μπήκε στον χώρο στάθμευσης του προσωπικού.

Ο Ράιαν Κάρτερ έφτασε πέντε λεπτά αργότερα. Μόλις είδε το περιπολικό, οι ώμοι του σφίχτηκαν. Πήρε το χέρι της Έμιλι και άρχισε να πλησιάζει το SUV. Ένας αστυνομικός βγήκε μπροστά. «Κύριε Κάρτερ;» Ο Ράιαν σταμάτησε. Η Έμιλι άρχισε να κλαίει. Ο αστυνομικός του ζήτησε να περιμένει. Ο Ράιαν σφίγγει τα δόντια του. «Τι συμβαίνει;» Η Έμιλι του άρπαξε το χέρι.