Μέχρι το μεσημέρι της επόμενης μέρας, έφτασε μια εξειδικευμένη ομάδα υπόγειων ερευνών, εξοπλισμένη με ανιχνευτές αερίων και ισχυρούς προβολείς, για να εξερευνήσει με ασφάλεια τη δίοδο. Ο Ρόμπερτ περίμενε έξω από το φράγμα, ενώ δύο ερευνητές κατέβηκαν στο υγρό και σκοτεινό εσωτερικό της σήραγγας.
Όταν οι ερευνητές επέστρεψαν τριάντα λεπτά αργότερα, τα πρόσωπά τους ήταν καλυμμένα με σκούρες λεκέδες. Ο αρχηγός της ομάδας έδωσε στον Ρόμπερτ μια ψηφιακή οθόνη στην οποία εμφανίζονταν φωτογραφίες που είχαν τραβηχτεί μετά την πρώτη στροφή.
Οι φωτογραφίες έδειχναν ένα πέτρινο πέρασμα που πλαταίνει, γεμάτο χιλιάδες σημάδια από χειροποίητα εργαλεία. Η οροφή ακριβώς πάνω από την είσοδο έλαμπε από την υγρασία. Το νερό της βροχής που διηθούσε από την πλαγιά του λόφου πάνω από το τούνελ στάλαζε κατά μήκος της οροφής, συλλέγοντας διαλυμένο αλάτι από το βράχο πριν καταλήξει κατευθείαν στο πίσω μέρος της τοιχοποιίας και διαπεράσει το κονίαμα.