«Εκεί», ψιθύρισε ήσυχα ο Τζόζεφ, σβήνοντας τον θορυβώδη κινητήρα. Κάτω από την πλατιά κομοστέγη μιας μοναχικής ακακίας βρισκόταν ένα αρσενικό λιοντάρι. Ήταν τεράστιο — η σκούρα, πυκνή χαίτη του πλαισίωνε ένα σημαδεμένο πρόσωπο, ενώ το στήθος του ανέβαινε και κατέβαινε με βαριές, αργές αναπνοές.
«Είναι υπέροχος», ψιθύρισε ο Ντέιβιντ, σκύβοντας πιο κοντά στο παράθυρο. «Να κρατήσουμε απόσταση και να μείνουμε μέσα στο όχημα», τους υπενθύμισε ο Τζόζεφ με χαμηλή φωνή. «Για εκείνον, αυτό το τζιπ είναι απλώς ένα μεγάλο, αδιάφορο σχήμα. Δεν μας βλέπει ως τροφή».
Για ένα σύντομο λεπτό, το σχέδιο δούλεψε. Όμως, στη συνέχεια, τα στρογγυλά αυτιά του λιονταριού τράνταξαν βίαια. Το βαρύ κεφάλι του σηκώθηκε απότομα, και τα χρυσά μάτια του καρφώθηκαν κατευθείαν στο τζιπ με μια έντονη, τρομακτική ένταση. Σιγά-σιγά, το κορυφαίο αρπακτικό των εξακοσίων λιβρών σηκώθηκε όρθιο στη σκιά. Δεν τεντώθηκε ούτε χασμουρήθηκε σαν νυσταγμένη γάτα. Το έντονο βλέμμα του παρέμεινε καρφωμένο κατευθείαν στην τρομοκρατημένη οικογένεια που καθόταν μέσα στο ανοιχτό όχημα.