Το λιοντάρι έκανε ένα βαρύ βήμα προς τα εμπρός. Και μετά άλλο ένα. Οι κινήσεις του ήταν υπολογισμένες, καθώς παρέμενε εξαιρετικά χαμηλά πάνω στο ξηρό έδαφος, με την κοιλιά του να σχεδόν να ξύνει το κίτρινο χώμα, σαν να παρακολουθούσε ενεργά το θήραμά του. «Μείνε εντελώς ακίνητος», διέταξε ο Τζόζεφ, καθώς η συνηθισμένη του ήρεμη όψη έδειχνε πλέον εμφανή ανησυχία. «Μην κάνεις καμία απότομη κίνηση.»
«Μήπως… μήπως πρέπει να μας κοιτάζει έτσι;» ρώτησε η Σάρα νευρικά, ενώ το τρεμάμενο χέρι της έφτασε ενστικτωδώς πίσω για να πιάσει το γόνατο του Σαμ. Το μεγάλο αιλουροειδές συνέχιζε να σέρνεται αργά και επιθετικά προς την πλευρά του μεταλλικού οχήματος, με τα σκούρα αυτιά του κολλημένα πίσω, επίπεδα πάνω στο κρανίο του.
Ο Τζόζεφ σύσπασε βαθιά το φρύδι, ενώ οι αρθρώσεις των δακτύλων του άσπρισαν καθώς κρατούσε σφιχτά το τιμόνι. «Όχι. Κάνω αυτή τη δουλειά εδώ και είκοσι χρόνια και δεν έχω δει ποτέ μια άγρια γάτα να συμπεριφέρεται έτσι, εκτός αν είναι εντελώς τρελή», μουρμούρισε, με τον αντίχειρά του να αιωρείται ακριβώς πάνω από το κλειδί στην μίζα. «Πρέπει να φύγουμε από εδώ αμέσως.»