Ο Νταχίρ σήκωσε το χέρι, σταματώντας αμέσως τον άντρα που κρατούσε το βαρύ κλειδί. «Χρήματα», είπε ο Νταχίρ, στενεύοντας τα μάτια του με καχυποψία. «Ο καπετάνιος δεν εμπιστεύεται το χρηματοκιβώτιο του γραφείου», είπε ο Μάνι, με το ψέμα να ρέει πλέον ομαλά. «Φυλάει τα μετρητά και το χρυσό του πληρώματος σε ένα ατσάλινο κουτί μέσα στο ψυγείο. Πίσω από τα λάχανα.»
Ο Μπασίρ έβγαλε ένα σύντομο γέλιο. Ο Νταχίρ δεν γέλασε, αλλά η έντονη ένταση γύρω από το στόμα του χαλάρωσε. Η λεπτομέρεια ήταν τόσο παράλογη που ακουγόταν αναμφισβήτητα αληθινή. «Δείξε μου.» Ανέβηκαν ξανά στο κύριο κατάστρωμα της κουζίνας. Δίπλα στην κουζίνα βρισκόταν ο ψυκτικός θάλαμος λαχανικών, που διατηρούνταν στους δύο βαθμούς Κελσίου. Η εσωτερική λαβή έκτακτης ανάγκης του ήταν σπασμένη εδώ και πάνω από ένα μήνα.
Ο Μάνι τράβηξε προς τα κάτω το μακρύ χρωμιωμένο μοχλό, και ένα πυκνό σύννεφο κρύου αέρα ξεχύθηκε γύρω από τους γυμνούς αστραγάλους τους. Ο Νταχίρ έδειξε προς τα μέσα με το μαχαίρι του. «Πήγαινε εσύ πρώτος.» Ο Μάνι πέρασε το κατώφλι. Περπάτησε προς την πίσω γωνία, γονατίζοντας πίσω από τρεις σάκους από λινάτσα γεμάτους κίτρινα κρεμμύδια, εκεί όπου βρισκόταν το προσωπικό του γκρι κουτί με αποξηραμένα μάνγκο.