Είχε βαρεθεί το νερό της βροχής να μετατρέπει το γκαζόν της σε μια λασπωμένη χάλια, οπότε δοκίμασε αυτή την απλή και φθηνή λύση

Μόλις απλώθηκαν οι πέτρες και τα άκρα τους αναμίχθηκαν με το φυτόχωμα, το σύνολο έδειχνε εντελώς διαφορετικό. Αυτό που προηγουμένως ήταν ένα άσχημο κομμάτι εδάφους που ανακατευόταν συνεχώς, τώρα έμοιαζε σχεδόν με ένα μικρό στοιχείο κηποτεχνίας. Όμως, η πραγματική δοκιμασία θα ερχόταν την επόμενη φορά που θα έβρεχε. Όταν το νερό ξεχύθηκε από την υδρορροή, χτύπησε το στρώμα από ποταμόπετρες αντί για το εκτεθειμένο έδαφος.

Οι πέτρες άντεξαν το χτύπημα. Το νερό απλώθηκε στην βραχώδη περιοχή αντί να εισχωρήσει αμέσως στο παρτέρι. Και επειδή οι πέτρες αναμειγνύονταν σταδιακά με το φυτόχωμα που τις περιέβαλε, δεν υπήρχε απότομη μετάβαση μεταξύ της περιοχής απορροής και του υπόλοιπου κήπου. Δεν ήταν ένα περίτεχνο σύστημα αποστράγγισης. Δεν χρειάστηκαν περίπλοκα εργαλεία. Και δεν χρειάστηκε και πολύ συντήρηση μετά.

Ολόκληρο το έργο ουσιαστικά περιορίστηκε στον καθαρισμό της περιοχής, στην προσθήκη ποταμίσιων πετρών και στη χρήση μερικών περισσευούμενων πέτρων κηπουρικής για να του δώσει κάποιο σχήμα. Για ένα πρόβλημα που, διαφορετικά, θα σήμαινε τη συνεχή αντικατάσταση του φυτόχωματος και του χώματος που παρασύρονταν από το νερό, η λύση ήταν εκπληκτικά απλή. Και το καλύτερο; Η Μελίσα δεν χρειάστηκε να μετατρέψει ολόκληρη την αυλή σε εργοτάξιο.