Είχε βαρεθεί το νερό της βροχής να μετατρέπει το γκαζόν της σε μια λασπωμένη χάλια, οπότε δοκίμασε αυτή την απλή και φθηνή λύση

Η Μελίσα πήρε τη σακούλα με τις πέτρες από το ποτάμι και τις έριξε κατευθείαν στο σημείο όπου το νερό που έτρεχε από την υδρορροή χτυπούσε με τη μεγαλύτερη δύναμη το έδαφος. Στην αρχή, δεν φαινόταν και κάτι το ιδιαίτερο. Απλώς ένας σωρός από πέτρες κάτω από μια υδρορροή. Αλλά αυτός ήταν ο σκοπός. Οι πέτρες δημιούργησαν μια προστατευτική επιφάνεια ανάμεσα στο ορμητικό νερό και το έδαφος από κάτω.

Αντί να χτυπάει κατευθείαν στο στρώμα φυτοκάλυψης και στο παρτέρι, το νερό πλέον έπεφτε πάνω στις πέτρες και διέρχονταν από την περιοχή που ήταν καλυμμένη με πέτρες. Τότε η Μελίσα θυμήθηκε κάτι άλλο. Υπήρχαν παλιές πέτρες διακόσμησης διάσπαρτες γύρω από το οικόπεδο από προηγούμενα έργα. Αντί να τις αφήσει να κάθονται αχρησιμοποίητες, τις έφερε κι αυτές. Τις τοποθέτησε γύρω από τις άκρες της νέας περιοχής με τις ποτάμιες πέτρες, δίνοντας κάποιο σχήμα στον μικρό καταρράκτη.

Ξαφνικά, δεν έμοιαζε πια σαν να είχε πετάξει κάποιος μια σακούλα με πέτρες κάτω από μια υδρορροή, αλλά μάλλον σαν να είχε πράγματι σχεδιαστεί. Υπήρχε όμως ακόμα μια σημαντική λεπτομέρεια που έπρεπε να διευθετηθεί. Η Μελίσα δεν ήθελε οι πέτρες να δημιουργήσουν ένα ακόμη εμφανές όριο στο παρτέρι. Έτσι, αντί να τις τερματίσει σε ευθεία γραμμή, τις ένωσε σταδιακά με τα ξύλινα τσιπς που τις περιβάλλουν. Αυτή η μικρή αλλαγή έκανε μια εκπληκτικά μεγάλη διαφορά.