Μια καταιγίδα αποκαλύπτει ένα παλιό πλοίο στην παραλία – και στη συνέχεια δύο ντόπιοι ρίχνουν μια ματιά στο εσωτερικό του

Το πρωί μετά την καταιγίδα του Νοεμβρίου, ο Χανκ Μπρίνσον περπατούσε κατά μήκος της παραλίας με την ανιψιά του, τη Μόλι. Ο Χανκ ήταν εβδομήντα δύο ετών και είχε περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του επισκευάζοντας κινητήρες πορθμείων. Γνώριζε αυτό το τμήμα της ακτής κοντά στο Μπραντ Χάρμπορ της Βόρειας Καρολίνας καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον. «Η καταιγίδα αφήνει πάντα κάτι πίσω της», είπε στη Μόλι. «Απλά πρέπει να ψάξεις.»

Αλλά αυτή τη φορά, κάτι έλειπε. Ο ψηλός αμμόλοφος που ο Χανκ γνώριζε από παιδί είχε εξαφανιστεί. Στη θέση του βρισκόταν η καμπυλωτή ξύλινη πλευρά ενός σκάφους, σκουρόχρωμη από το πέρασμα του χρόνου και καλυμμένη με φύκια. Μια μικρή καμπίνα ακουμπούσε πάνω της. Η Μόλι σταμάτησε να περπατά. «Θείε Χανκ, αυτό είναι πλοίο;» ρώτησε.

«Ψαρόβαρκα», είπε ο Χανκ. «Και εκείνο το μικρό δωμάτιο είναι το πιλοτήριο του καπετάνιου». Άγγιξε μία από τις βρεγμένες σανίδες. Η παλίρροια είχε ήδη αρχίσει να επιστρέφει. Μέχρι το βράδυ, το σκάφος ίσως να είχε εξαφανιστεί και πάλι. Βρήκαν μια τετράγωνη ξύλινη καταπακτή κοντά στην καμπίνα. Η Μόλι έτεινε το χέρι της προς τη λαβή της, αλλά μετά πάγωσε. Ένα βαρύ λουκέτο την κρατούσε κλειστή από έξω.