Η Μόλι έτρεξε πίσω στο φορτηγό του Χανκ και επέστρεψε κρατώντας ένα λοστό. «Δεν μπορούμε να το αφήσουμε κλειστό», είπε. Τα κύματα πλησίαζαν σιγά-σιγά το σκάφος, χτυπώντας το εκτεθειμένο ξύλο. Ο Χανκ κούνησε το κεφάλι, και η Μόλι έσπρωξε το λοστό κάτω από το σκουριασμένο μεταλλικό μάνδαλο. Το λουκέτο δεν έσπασε, αλλά οι βίδες που συγκρατούσαν το μάνδαλο ξεκόλλησαν.
Μαζί τράβηξαν την πρησμένη καταπακτή μέχρι που τελικά άνοιξε. Κρύος, αποπνικτικός αέρας ξεχύθηκε έξω. Η Μόλι κράτησε την αναπνοή της και κοίταξε μέσα. Η καμπίνα ήταν εκπληκτικά στεγνή. Ένα ορειχάλκινο φανάρι κρεμόταν ακόμα πάνω από το τιμόνι, ενώ ένα τσίγκινο κύπελλο βρισκόταν πάνω σε ένα στενό ράφι. Ένα παχύ ναυτικό παλτό κρεμόταν από έναν γάντζο δίπλα στην πόρτα.
«Είναι σαν να έφυγε κάποιος μόλις τώρα», ψιθύρισε η Μόλι. Ο Χανκ κοίταξε επίμονα το παλτό. Είχε περάσει όλη του τη ζωή δουλεύοντας κοντά σε αλιευτικά σκάφη. Ήξερε πόσο κρύα γινόταν η θάλασσα τον Νοέμβριο. Κανένας καπετάνιος δεν θα άφηνε οικειοθελώς πίσω το πιο ζεστό του παλτό πριν βγει στη θάλασσα. «Τότε τι συνέβη στον άντρα που του ανήκε;», ρώτησε.