Μια καταιγίδα αποκαλύπτει ένα παλιό πλοίο στην παραλία – και στη συνέχεια δύο ντόπιοι ρίχνουν μια ματιά στο εσωτερικό του

Πριν προλάβει ο Χανκ να την σταματήσει, η Μόλι έσκυψε και μπήκε μέσα από την καταπακτή. Οι μπότες της γλίστρησαν στο κεκλιμένο ξύλινο πάτωμα. «Πιο σιγά», την προειδοποίησε ο Χανκ. «Δεν ξέρουμε πόσο ανθεκτικές είναι αυτές οι σανίδες.» Η Μόλι σταθεροποιήθηκε δίπλα στο τιμόνι. Υπήρχαν οκτώ ξύλινοι ακτίνες, ένα μικρό ράφι και άμμος συγκεντρωμένη στις γωνίες. Όλα φαίνονταν παλιά, αλλά παράξενα ανέπαφα.

Πάνω από τα μπροστινά παράθυρα, η Μόλι παρατήρησε μια μακριά ξύλινη σανίδα κολλημένη ανάμεσα σε δύο δοκάρια. Έτεινε το χέρι της, την έβγαλε και σκούπισε τη σκόνη με το μανίκι της. Κάτω από το ξεθωριασμένο χρώμα εμφανίστηκαν βαθιά γράμματα. «Dora Lee», διάβασε φωναχτά. Ο Χανκ έσκυψε πιο κοντά στο άνοιγμα. «Τι είπες;» «Ντόρα Λι. Αυτό είναι το όνομα του σκάφους.»

Ο Χανκ έμεινε σιωπηλός. Για μια στιγμή, φάνηκε να ξεχνάει την παλίρροια που ανέβαινε. «Είχα ακούσει για αυτό το πλοίο όταν ήμουν μικρός», είπε τελικά. «Όλοι στην πόλη ήξεραν το όνομά της.» Η Μόλι τον κοίταξε. «Γιατί; Ήταν διάσημη;» Ο Χανκ έριξε μια ματιά στο παλτό. «Ανήκε σε έναν καπετάνιο που λεγόταν Άμπελ Κρέιν. Ο κόσμος τον αποκαλούσε κλέφτη.»