Ο Χανκ κάθισε δίπλα στην ανοιχτή καταπακτή και διηγήθηκε στη Μόλι ό,τι θυμόταν. Στις 14 Νοεμβρίου 1952, το «Ντόρα Λι» είχε βγει στη θάλασσα κατά τη διάρκεια μιας τρομερής καταιγίδας. Ο Άμπελ Κρέιν ήταν ο καπετάνιος του, και μαζί του ήταν τρεις νεαροί ναύτες. Την αυγή, οι διασώστες βρήκαν τα αγόρια να παρασύρονται σε μια μικρή βάρκα. Ο Άμπελ και το «Ντόρα Λι» δεν ήταν πουθενά.
«Ο ιδιοκτήτης ήταν ο Χόρας Γουέικφιλντ», είπε ο Χανκ. «Είπε σε όλους ότι ο Άμπελ είχε πιει. Ισχυρίστηκε ότι ο Άμπελ έκλεψε εξακόσια δώδεκα δολάρια που προορίζονταν για το πλήρωμα και μετά το έσκασε με το αλιευτικό». Η Μόλι σύρριξε τα φρύδια. «Μα τα αγόρια επέζησαν. Δεν ήξεραν τι είχε συμβεί;» «Ήταν νέοι και φοβισμένοι», απάντησε ο Χανκ. «Ο Χόρας ήταν ισχυρός άνθρωπος στην πόλη.»
Ο Χανκ εξήγησε ότι η εκκλησία συνήθως χτυπούσε την καμπάνα της κάθε φορά που κάποιος ντόπιος ψαράς πέθαινε στη θάλασσα. Δεν χτύπησε ποτέ για τον Άμπελ. Η σύζυγός του, η Ρουθ, είχε υποστεί τόσο άσχημη μεταχείριση που έφυγε από το Μπραντ Χάρμπορ μαζί με την οικογένειά της. Η Μόλι κοίταζε κάτω από το τιμόνι ενώ εκείνος μιλούσε. «Θείε Χανκ», τον διέκοψε. «Υπάρχει ένα ξύλινο σεντούκι εδώ κάτω. Και είναι κλειδωμένο.»