Το σεντούκι ήταν φτιαγμένο από παχιά δρυ, με σιδερένιες λωρίδες κατά μήκος του καπακιού του και χερούλια από σχοινί και στις δύο πλευρές. Ένα μικρό πρασινωπό λουκέτο κρεμόταν από μπροστά. Η Μόλι προσπάθησε να το σηκώσει και παραλίγο να χάσει την ισορροπία της. «Αυτό το πράγμα ζυγίζει μια τόνο!» φώναξε. Ο Χανκ κοίταξε προς τη θάλασσα. Κάθε κύμα έφτανε λίγο πιο ψηλά στην άμμο.
«Φέρε τον κίτρινο ιμάντα ρυμούλκησης», είπε. Η Μόλι βγήκε από το αυτοκίνητο και έτρεξε προς το φορτηγό. Όταν επέστρεψε, συνεργάστηκαν: ο Χανκ τραβούσε από πάνω και η Μόλι έσπρωχνε από μέσα στην καμπίνα. Σιγά-σιγά, το σεντούκι σύρθηκε κατά μήκος του επικλινούς δαπέδου. Τελικά βγήκε από την καταπακτή και έπεσε στην υγρή παραλία με ένα βαρύ γδούπο.
Κάτι έσκισε μέσα. «Ίσως τα χαμένα χρήματα να είναι ακόμα εκεί», είπε η Μόλι, τεντώνοντας το χέρι της προς το λοστό. Ο Χανκ την σταμάτησε. «Όχι ακόμα. Αν το ανοίξουμε μόνοι μας, μπορεί να πουν ότι πήραμε κάτι.» «Τότε ποιος πρέπει να το ανοίξει;», ρώτησε εκείνη. Ο Χανκ ήταν έτοιμος να απαντήσει, όταν ένα λευκό φορτηγάκι έτρεξε με ταχύτητα κατά μήκος της παραλίας. Το αναγνώρισε αμέσως.