Μια καταιγίδα αποκαλύπτει ένα παλιό πλοίο στην παραλία – και στη συνέχεια δύο ντόπιοι ρίχνουν μια ματιά στο εσωτερικό του

Ο Γκραντ Γουέικφιλντ βγήκε από το φορτηγάκι και έκλεισε με δύναμη την πόρτα. Ήταν εξήντα τριών ετών, μέλος του νομαρχιακού συμβουλίου και εγγονός του Χόρας Γουέικφιλντ. Η οικογένειά του κατείχε μεγάλο μέρος της γης κοντά στον κόλπο. Κοίταξε πρώτα το ακάλυπτο σκάφος και μετά το σεντούκι. «Καλημέρα, Χανκ», είπε. «Στέκεσαι στην ιδιοκτησία μου.»

«Βρήκαμε αυτό το ψαροκάικο», απάντησε ο Χανκ. «Μπορεί να είναι σημαντικό.» Ο Γκραντ κούνησε το κεφάλι. «Είναι επικίνδυνο. Έχω ήδη ζητήσει ένα φορτωτικό για να το καλύψει με άμμο.» Έδειξε προς το σεντούκι. «Αυτό ανήκει στην οικογένειά μου. Ο παππούς μου ήταν ιδιοκτήτης του «Ντόρα Λι».» Ο Χανκ σταύρωσε τα χέρια του. «Ο παππούς σου εισέπραξε επίσης τα χρήματα της ασφάλειας μετά την εξαφάνισή του.»

Η Μόλι κάθισε πάνω στο σεντούκι. «Ο παππούς σου είπε ότι ο Άμπελ έβαλε εδώ τα χρήματα του πληρώματος», είπε στον Γκραντ. «Ίσως θα έπρεπε να μάθουμε αν έλεγε την αλήθεια.» Ο Γκραντ την κοίταξε, και μετά την ανοιχτή καταπακτή. Το πρόσωπό του σφίχτηκε. «Δεν ξέρεις σε τι μπλέκεις», είπε. «Κάποια πράγματα είναι καλύτερα να μένουν θαμμένα.»