Ο Χανκ γνώριζε τη γυναίκα ως Νελ Χάρντι. Ήταν εβδομήντα τεσσάρων ετών και ζούσε σε ένα μικρό γκρίζο εξοχικό πίσω από την εκκλησία του Αγίου Ανδρέα. Κάθε Κυριακή τακτοποιούσε τα λουλούδια εκεί, αλλά σπάνια μιλούσε για το παρελθόν της. Τώρα κοίταζε το σεντούκι, με τα μάτια της να γεμίζουν δάκρυα. «Ποτέ δεν πίστευα ότι θα το έβλεπα», είπε. «Όχι στη διάρκεια της ζωής μου.»
Η Νελ έβαλε το χέρι της κάτω από το γιακά της και έβγαλε μια ξεθωριασμένη μπλε κορδέλα. Από αυτή κρεμόταν ένα μικρό σιδερένιο κλειδί. «Η γιαγιά μου το φύλαγε για χρόνια», είπε στο πλήθος. «Έλεγε ότι το αντίστοιχο κλειδί πήγε στη θάλασσα μαζί με τον άντρα της.» Ο Χανκ την κοίταξε επίμονα. «Η γιαγιά σου;» Η Νελ κούνησε το κεφάλι. «Η Ρουθ Κρέιν. Εγώ είμαι το μωρό που έφυγε από το Μπραντ Χάρμπορ.»
Ο Γκραντ έκανε ένα βήμα μπροστά. «Κυρία Χάρντι, σας παρακαλώ. Δεν πρέπει να ανοιχτεί τίποτα μέχρι να το εξετάσει η κομητεία.» Η Νελ δεν γύρισε προς το μέρος του. «Επέστρεψα εδώ πριν από οκτώ χρόνια επειδή ήθελα να νιώσω κοντά στον παππού μου», είπε. «Κράτησα το όνομά μου μυστικό.» Το χέρι της έτρεμε. «Αλλά δεν θα το ανοίξω αυτό μέχρι να έρθει ο Έντι.»