Ένα δεύτερο φορτηγάκι μπήκε αργά στην παραλία. Ένας νεαρός άνδρας βγήκε από το αυτοκίνητο και βοήθησε έναν ηλικιωμένο επιβάτη να κατέβει, δίνοντάς του ένα μπαστούνι. Ο Χανκ αναγνώρισε τον Έντι Γκρέι, που ήταν πλέον ενενήντα ετών. Ο Έντι ήταν μόλις δεκαέξι ετών όταν εξαφανίστηκε το «Ντόρα Λι». Ήταν το τελευταίο εν ζωή μέλος του πληρώματός της, και η Νελ είχε ζητήσει από κάποιον να τον φέρει.
Ο Έντι περπάτησε προς τη βάρκα και έβαλε το χέρι του πάνω στο σκούρο της πλευρό. «Δεν πίστευα ποτέ ότι θα την ξανααγγίξω», είπε. Γύρισε προς τη Νελ. «Ο παππούς σου με έβαλε ο ίδιος σε εκείνη τη μικρή σωσίβια βάρκα. Φρόντισε να μου σφίξει καλά το σωσίβιο. Μετά επέστρεψε στο τιμόνι, ενώ εμείς απομακρυνόμασταν παρασυρόμενοι».
«Συνέχιζε να ρίχνει φωτοβολίδες», συνέχισε ο Έντι. «Έτσι μας βρήκαν οι διασώστες. Ο Χόρας είπε ότι τα φώτα δεν μπορούσαν να προέρχονται από τον Άμπελ. Είπε ότι είχε ήδη φύγει». Ο Έντι κοίταξε το κλειδωμένο μπαούλο. «Εδώ και εβδομήντα τέσσερα χρόνια αναρωτιέμαι για εκείνη τη νύχτα.» Ξαφνικά, ο θόρυβος ενός κινητήρα τον διέκοψε. Ένας κίτρινος φορτωτής κατευθυνόταν κατευθείαν προς το θαμμένο σκάφος.