Τους επόμενους μήνες, η οικογένεια επισκεπτόταν το καταφύγιο κάθε Σάββατο πρωί, χωρίς καμία εξαίρεση. Αυτό που ξεκίνησε ως απλές επισκέψεις πίσω από το τζάμι μετατράπηκε σε μια οργανωμένη ρουτίνα αποκατάστασης υπό την επίβλεψη του Δρ. Ρέντφερν και της κορυφαίας κτηνιατρικής του ομάδας. Η Λίλι απολάμβανε κάθε στιγμή, ανυπομονώντας πάντα να δει τον μεγάλο, τριχωτό φίλο της.
Οι αλλαγές στον Ράτζα ήταν πραγματικά αξιοθαύμαστες. Μέσα σε λίγες εβδομάδες από τότε που άρχισε να βλέπει τακτικά τη Λίλι, η τίγρη άρχισε να τρώει όλα τα γεύματά της και να περνά τα απογεύματά της εξερευνώντας τον εξωτερικό της χώρο, αντί να κρύβεται στο βράχο της. Το τρίχωμά της έγινε και πάλι πυκνό και λαμπερό, ενώ σταμάτησε εντελώς να περπατά νευρικά κάθε φορά που άκουγε τη φωνή της Λίλι έξω από το περίφραγμά της.
Το πιο σημαντικό είναι ότι η νέα αυτοπεποίθηση του Ράτζα του επέτρεψε να προσαρμοστεί σταδιακά στους ομοειδείς του. Με την εξαφάνιση του άγχους του, οι φροντιστές μπόρεσαν να τον γνωρίσουν σε δύο άλλες διασωθείσες τίγρεις στον παρακείμενο βιότοπο. Χάρη στην αίσθηση ασφάλειας που η Λίλι τον είχε βοηθήσει να ξαναχτίσει, ο Ράτζα δέχτηκε τους νέους του συντρόφους χωρίς καμία επιθετικότητα, ζώντας επιτέλους και πάλι σαν ένα κανονικό μεγάλο αιλουροειδές.