Ένα drone του Πολεμικού Ναυτικού εντόπισε κάτι σε βάθος 8.200 ποδιών — και στη συνέχεια η κάμερα πλησίασε

Έξι ώρες νωρίτερα, η Ελένη είχε εντοπίσει ένα στενό άνοιγμα κάτω από ένα βραχώδες περβάζι και ζήτησε από τον Μέισον να το δει πιο από κοντά. «Μπορείς να βάλεις την κάμερα από κάτω;» τον ρώτησε. Ο Μέισον κοίταξε την οθόνη. «Πιο κοντά, ναι. Από κάτω, μάλλον όχι.» Η Ελένη τον πίεσε για άλλη μια φορά. «Αρκεί να δούμε το πίσω μέρος.» Ήταν η πρώτη της αποστολή ως επικεφαλής ενός μη επανδρωμένου οχήματος του Ναυτικού προς πιθανούς αρχαιολογικούς στόχους, και η εκτίμηση της απόστασης μέσω των καμερών του ήταν πιο δύσκολη από ό,τι περίμενε.

Ένα πλευρικό ρεύμα έσπρωξε ξαφνικά το καλώδιο προς τα πλάγια. Χτύπησε ένας συναγερμός. Η Ελένη είδε το χοντρό καλώδιο να γλιστρά προς μια στενή ρωγμή ανάμεσα σε δύο βράχους. Ο Μέισον αντέδρασε αμέσως. Δεν έβαλε την όπισθεν. Αντ’ αυτού, γύρισε το όχημα, χαλάρωσε το καλώδιο και άφησε το ρεύμα να το τραβήξει μακριά. Για μερικά δευτερόλεπτα, η Ελένη δεν μπορούσε παρά να παρακολουθεί, κρατώντας την αναπνοή της. Τότε το καλώδιο απελευθερώθηκε.

«Παραλίγο», είχε πει. Ο Μέισον την κοίταξε. «Πες μου τι θέλεις να δεις. Εγώ θα αποφασίσω αν μπορούμε να φτάσουμε εκεί». Τώρα, πίσω στο παρόν, η Ελένη θυμήθηκε εκείνα τα λόγια. Ο Μέισον κοίταξε τα σκοτεινά μονοπάτια μπροστά. «Πόσο κοντά πρέπει να πάω;» Εκείνη απάντησε προσεκτικά. «Όσο πιο κοντά πιστεύεις ότι είναι ασφαλές.»