Ένας αγώνας προς τα κάτω
Στη δεκαετία του 1960, ο ανταγωνισμός μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σοβιετικής Ένωσης δεν αφορούσε μόνο την εξερεύνηση του διαστήματος. Οι επιστήμονες και από τις δύο πλευρές ήθελαν επίσης να εξερευνήσουν τα βάθη της Γης. Πολλά από όσα πίστευαν οι γεωλόγοι για τον βαθύ φλοιό προέρχονταν από τη μελέτη των σεισμικών κυμάτων και όχι από πετρώματα που είχε κρατήσει κανείς στα χέρια του. Ήθελαν να πραγματοποιήσουν γεωτρήσεις και να δουν με τα μάτια τους.
Οι Αμερικανοί προσπάθησαν πρώτοι. Το σχέδιό τους, γνωστό ως «Project Mohole», ήταν να τρυπήσουν τον λεπτό πυθμένα του ωκεανού προς τον μανδύα της Γης, το στρώμα που βρίσκεται κάτω από τον φλοιό. Το κόστος συνέχιζε να αυξάνεται και, το 1966, το Κογκρέσο διέκοψε τη χρηματοδότηση. Στις 24 Μαΐου 1970, η Σοβιετική Ένωση ξεκίνησε τη δική της προσπάθεια, σε ξηρά: στη χερσόνησο Κόλα, στο βορειοδυτικό άκρο της Ρωσίας, πάνω από τον Αρκτικό Κύκλο και κοντά στα σύνορα με τη Νορβηγία.
Ο στόχος ήταν τα 15 χιλιόμετρα, πάνω από 9 μίλια σε κατακόρυφη κατεύθυνση. Η ίδια η τρύπα ήταν εκπληκτικά στενή: περίπου 23 εκατοστά, ή 9 ίντσες, σε διάμετρο, στενότερη από ένα πιάτο φαγητού. Οι επιστήμονες είχαν μια σαφή εικόνα για το τι περίμεναν να βρουν κατά την κατάβαση. Μεγάλο μέρος αυτής της εικόνας αποδείχθηκε λανθασμένο. Στην επόμενη σελίδα: το παγκόσμιο ρεκόρ που έσπασαν και οι πρώτες εκπλήξεις από τα βάθη κάτω από την τούνδρα.