"Ηρέμησε", είπε ο Μπιλ σε ήπιο τόνο, σηκώνοντας τα χέρια του σε μια ηρεμιστική χειρονομία. Η σύγχυση θόλωσε το μυαλό του. Τι είχε συμβεί στην αγαπημένη του αγελάδα και την έκανε να φέρεται τόσο παράξενα;
Την εξέτασε προσεκτικά για οποιοδήποτε σημάδι τραυματισμού ή ασθένειας. Φαινόταν υγιής και καλοταϊσμένη. Αλλά γιατί συμπεριφερόταν τόσο παράξενα; Δεν τον χαιρετούσε με τον ζεστό και τρυφερό τρόπο που συνήθιζε. Συμβαίνει κάτι;
Ο Μπιλ έκανε ένα βήμα μπροστά, με την περιέργειά του να κορυφώνεται. Αλλά καθώς πλησίαζε, η Ντέιζι έβγαλε ένα χαμηλό, προειδοποιητικό μουγκρητό. Αντήχησε στο κατά τα άλλα ήσυχο ξέφωτο, τρομάζοντάς τον. Ήταν ένα ξεκάθαρο μήνυμα γι' αυτόν να κρατήσει τις αποστάσεις του. Ο Μπιλ αιφνιδιάστηκε. Η ευγενική του Ντέιζι, πάντα φιλόξενη, τον προειδοποιούσε τώρα με μια ένταση που δεν είχε ξαναδεί.
Την κοίταξε μπερδεμένος. Αυτή δεν ήταν η Ντέιζι που αγάπησε και μεγάλωσε. Τι συνέβαινε; Δεν τον αναγνώριζε; Ή μήπως συνέβαινε κάτι άλλο;
Η συμπεριφορά της ήταν διαφορετική, η στάση της τεταμένη και επιφυλακτική. "Τι συμβαίνει, γλυκιά μου;", είπε ο Μπιλ με απαλή φωνή. Προσπαθώντας να την ηρεμήσει με ένα απαλό νανούρισμα που συνήθιζε να τραγουδάει στη φάρμα του. Αλλά δεν βοήθησε. Η αγελάδα του δεν τον άφηνε να πλησιάσει περισσότερο, αλλά ο Μπιλ δεν ήθελε να την πλησιάσει.
Παρά το αρχικό του σοκ, τον κατέλαβε μια συντριπτική αίσθηση ανακούφισης και ευτυχίας. Η Ντέιζι ήταν ζωντανή! Ήταν καλά! Η καρδιά του φούσκωσε από μια χαρά που είχε να νιώσει μήνες. Αλλά το μυαλό του ήταν μια δίνη ερωτήσεων. Γιατί η Ντέιζι συμπεριφερόταν έτσι; Γιατί ήταν τόσο επιθετική;
Έκανε αργά μερικά βήματα μπροστά, με τα φύλλα να θρυμματίζονται κάτω από τα πόδια του. Τότε ήταν που ο Μπιλ εντόπισε κάτι που έκανε το αίμα του να παγώσει. Το πρόσωπό του χλώμιασε και ένα αηδιαστικό συναίσθημα τον κατέκλυσε.
"Πώς είναι δυνατόν αυτό;", ψιθύρισε.