3. Βρείτε μια θέση για τα πράγματα
Το επόμενο βήμα ήταν να αποφασίσουμε πού θα πήγαινε το κάθε πράγμα. Το βρήκαμε πιο εύκολο όταν κάθε αντικείμενο είχε μόνο τέσσερις πιθανές επιλογές: να το κρατήσουμε, να το δώσουμε σε κάποιον, να το δωρίσουμε ή να το πουλήσουμε, ή να το πετάξουμε αν δεν ήταν πλέον χρήσιμο. Αποφύγαμε να δημιουργήσουμε μια πέμπτη στοίβα με την ένδειξη «θα αποφασίσω αργότερα», γιατί έτσι συνήθως τα περιττά αντικείμενα επιβίωναν από τη μία καθαριότητα στην άλλη.
Για ό,τι κρατούσαμε, αναρωτιόμασταν αν είχε τη θέση του. Αν δεν είχε, είτε του κάναμε χώρο είτε ξανασκεφτόμασταν αν άξιζε να μείνει. Τα αντικείμενα που προορίζονταν για δωρεά τα βάζαμε σε σακούλες κοντά στην πόρτα. Τα σκουπίδια έφευγαν γρήγορα από το σπίτι. Τα αντικείμενα που προορίζονταν για μέλη της οικογένειας τα επισημαίναμε με τα ονόματά τους. Επίσης, σταματήσαμε να φυλάμε φθηνά αντικείμενα για να τα πουλήσουμε, εκτός αν πιστεύαμε ότι άξιζε τον κόπο.
Τότε ήταν που αρχίσαμε επίσης να χαρίζουμε ορισμένα ξεχωριστά αντικείμενα. Ένα χρήσιμο αντικείμενο κουζίνας που δεν χρησιμοποιούσαμε πλέον πήγε σε κάποιον που αγαπούσε τη μαγειρική, ενώ μερικά βιβλία πήγαν σε συγγενείς που τα θαύμαζαν πάντα. Ρωτούσαμε πρώτα, αντί να υποθέτουμε ότι οι άνθρωποι ήθελαν τα υπάρχοντά μας. Αυτό έκανε τη διαδικασία εκπληκτικά ευχάριστη. Αντί να αναρωτιόμαστε ποιος θα ήθελε κάτι σε μερικά χρόνια από τώρα, μπορούσαμε να το δώσουμε, να διηγηθούμε την ιστορία του και να δούμε κάποιον να χαίρεται που το έχει.