Πεζοπόροι ανακαλύπτουν ένα σπίτι χτισμένο στην πλαγιά ενός λόφου — και μετά ρίχνουν μια ματιά στο εσωτερικό του

Το εργαστήριο

Μια στενή πόρτα στο βάθος της αίθουσας οδηγούσε στο εργαστήριο του Μάρτιν. Σε αντίθεση με τους περιποιημένους χώρους διαβίωσης, αυτό το δωμάτιο φαινόταν φθαρμένο από τη χρήση. Αποκόμματα ξύλου ήταν στοιβαγμένα σε ράφια κατά μήκος ενός τοίχου. Χειροκίνητα εργαλεία κρέμονταν πάνω από έναν βαρύ πάγκο εργασίας, ο οποίος έφερε σημάδια από κοπές και λείανση. Ημιτελείς πόρτες ντουλαπιών ήταν ακουμπισμένες δίπλα σε μια στοίβα από δρύινες σανίδες. Η μυρωδιά του ξύλου γέμιζε το δωμάτιο.

Ο Μάρτιν ήταν επιπλοποιός από επάγγελμα. Αυτό εξηγούσε την ύπαρξη των εντοιχισμένων ντουλαπιών, πάγκων, ραφιών και τραπεζιών σε όλο το σπίτι. Τα περισσότερα τα είχε φτιάξει ο ίδιος, αλλά έσπευσε να επισημάνει ότι δεν είχε σχεδιάσει μόνος του τη δομή. Ένας αρχιτέκτονας ανέλαβε τη διαρρύθμιση. Ένας πολιτικός μηχανικός υπολόγισε τα τοιχία αντιστήριξης. Ειδικοί στη στεγανοποίηση ανέλαβαν τα τμήματα στα οποία ο Μάρτιν αρνήθηκε να ρισκάρει.

Το εργαστήριο έβλεπε σε μια μικρή, προστατευμένη, εσοχή αυλή που είχε σκαφτεί στην πλαγιά. Το παράθυρό του παρείχε στον Μάρτιν φυσικό φως χωρίς να εκθέτει το δωμάτιο στο δημόσιο μονοπάτι. Είπε ότι το σπίτι είχε ξεκινήσει ως ένα σκίτσο για ένα απλό πέτρινο εξοχικό. Κάθε αναθεώρηση έκανε το κτίριο χαμηλότερο, πιο ήσυχο και πιο συνδεδεμένο με το έδαφος. Τελικά, το εξοχικό εξαφανίστηκε εντελώς. «Συνειδητοποίησα ότι μου άρεσε περισσότερο ο λόφος από το σπίτι που προσπαθούσα να χτίσω πάνω του», είπε.