Πεζοπόροι ανακαλύπτουν ένα σπίτι χτισμένο στην πλαγιά ενός λόφου — και μετά ρίχνουν μια ματιά στο εσωτερικό του

Η κρυφή αυλή

Η αυλή ήταν ο χώρος που ο Μπεν δεν είχε περιμένει. Μια γυάλινη πόρτα άνοιγε από το εργαστήριο σε έναν τετράγωνο υπαίθριο χώρο που περιβαλλόταν από τρεις πλευρές από πέτρα και γυαλί. Η τέταρτη πλευρά ανέβαινε προς την πλαγιά του λόφου. Φτέρες, βρύα και φυτά που αγαπούν τη σκιά κάλυπταν τον τοίχο. Το νερό της βροχής χανόταν μέσα από ένα στρώμα χαλικιού στο κέντρο. Πάνω από αυτά δεν υπήρχε τίποτα άλλο παρά ο ανοιχτός ουρανός.

Η αυλή έλυσε διάφορα προβλήματα. Έφερε φυσικό φως στα δωμάτια που βρίσκονταν πολύ μακριά από τα κύρια παράθυρα. Δημιούργησε διασταυρούμενο αερισμό όταν έκανε ζέστη. Επίσης, πρόσφερε στον Μάρτιν έναν προστατευμένο εξωτερικό χώρο όταν ο άνεμος σάρωνε την πρόσοψη του λόφου. Τις ήρεμες μέρες, έτρωγε εκεί το μεσημεριανό του. Όταν έβρεχε, μερικές φορές άφηνε την πόρτα ανοιχτή μόνο και μόνο για να ακούει τον ήχο της βροχής.

Το γεγονός ότι βρισκόταν στην αυλή άλλαξε την αντίληψη του Μπεν για ολόκληρο το σπίτι. Είχε φανταστεί ένα μακρύ τσιμεντένιο τούνελ θαμμένο κάτω από το γρασίδι. Αντίθετα, το κτίριο ήταν χωρισμένο σε μικρούς χώρους γεμάτους φως. Τα παράθυρα έβλεπαν προς την κοιλάδα. Οι φεγγίτες άνοιγαν προς τα πάνω. Η αυλή διέσχιζε το κέντρο. Ακόμη και τα πιο εσωτερικά δωμάτια είχαν κάποια σύνδεση με τον εξωτερικό χώρο. Το σπίτι δεν προσπαθούσε να ξεφύγει από το τοπίο. Κάθε τμήμα του είχε διαμορφωθεί με σκοπό να προσφέρει έναν διαφορετικό τρόπο να το αντικρύσει κανείς.