Το καλώδιο έσπασε με ένα απότομο θρόισμα. «Ένα», είπε ο κτηνίατρος. «Τώρα ο ώμος. Γρήγορα.» Το δεύτερο σύρμα ήταν πιο δύσκολο να φτάσει. Ο Δρ. Οκαφόρ έβαλε τη λαβίδα από κάτω, ενώ ο Γουόλτ κρατούσε την αναπνοή του, και τα αυτιά της αγριόγατας κούνησαν μια φορά, και μετά ξανά. Τα χείλη της τράβηξαν προς τα πίσω από τα δόντια της στον ύπνο της.
«Έρχεται», είπε ο κτηνίατρος. «Γουόλτ, τώρα». Ο Γουόλτ έσφιξε την πένσα. Τα χέρια του έτρεμαν. Δεν συνέβη τίποτα. Άλλαξε τη λαβή του και έσφιξε μέχρι να καούν οι γηραλέοι ώμοι του, και το δεύτερο καλώδιο έσπασε και ξεκόλλησε.
Ο κτηνίατρος τράβηξε το σύρμα μακριά της με μια μακρά, προσεκτική κίνηση και το πέταξε μέσα στο άχυρο. «Πίσω», είπε. «Πίσω. Τώρα.» Οπισθοχώρησαν προς τις πόρτες. Πάνω στο δεμάτι, τα μάτια της αγριόγατας άνοιξαν. Αρχικά ήταν θολά. Στη συνέχεια εστίασαν. Σήκωσε το κεφάλι της και κοίταξε κατευθείαν τους δύο άντρες.