Σε μια χιονοθύελλα με θερμοκρασία -15, ο σκύλος μιας 72χρονης γυναίκας συνέχιζε να γρυλίζει μπροστά στο παράθυρο. Όταν κοίταξε πέρα από το τζάμι, το αίμα της πάγωσε…

Η Έβελιν έκανε ένα διακριτικό νεύμα στον Ντουκ να χαλαρώσει λίγο τη στάση του, αν και ο σκύλος συνέχιζε να κοιτάζει επίμονα τον άγνωστο με τα σκούρα μάτια του. Η δρ Άρις έπεσε εξαντλημένη πάνω σε ένα πεύκο, τρέμοντας καθώς έβγαζε ένα ψηφιακό τάμπλετ από το βαρύ της μπουφάν.

«Η καμπίνα σας βρίσκεται ακριβώς πάνω από μια υπόγεια τεκτονική γραμμή που δεν έχει χαρτογραφηθεί», εξήγησε γρήγορα η Δρ. Άρις, καθώς η αναπνοή της σχημάτιζε σύννεφα στον αέρα. «Εδώ και εβδομάδες, οι αισθητήρες μου ανιχνεύουν υποηχητικούς κραδασμούς εξαιρετικά χαμηλής συχνότητας βαθιά κάτω από αυτή την κορυφογραμμή — δονήσεις που οι άνθρωποι δεν μπορούν φυσιολογικά να ακούσουν», εξήγησε η Δρ. Άρις. «Ο παλμός στα πατώματά μου», συνειδητοποίησε σιγανά η Έβελιν. «Ακριβώς», συμφώνησε η Δρ. Άρις, κουνώντας το κεφάλι.

«Το πρόβλημα είναι ότι ο θόρυβος της επιφάνειας —όπως ο άνεμος, η κυκλοφορία και οι οικιακές συσκευές σου— παραμορφώνει τις υπόγειες σεισμικές μετρήσεις. Εγκατέστησα αυτά τα μικρόφωνα για να καταγράψω τους περιβαλλοντικούς ήχους της καμπίνας σου, ώστε το λογισμικό του υπολογιστή μου να μπορεί να τους αφαιρέσει από το συνολικό ηχητικό μίγμα.»  Η Έβελιν την κοίταξε επίμονα, και τα κομμάτια του παζλ επιτέλους έπεσαν στη θέση τους. «Φιλτράριζες τους ήχους από το σπίτι μου για να ακούσεις τη γη από κάτω μου;» «Ναι», απάντησε η Δρ. Άρις με σοβαρό ύφος. «Και αυτό που ανακάλυψα απόψε είναι επείγον.»