Σε μια χιονοθύελλα με θερμοκρασία -15, ο σκύλος μιας 72χρονης γυναίκας συνέχιζε να γρυλίζει μπροστά στο παράθυρο. Όταν κοίταξε πέρα από το τζάμι, το αίμα της πάγωσε…

«Πες του να σταματήσει, σε παρακαλώ!» ικέτευσε η γυναίκα, με τα δόντια της να χτυπούν ανεξέλεγκτα από το κρύο. «Δεν θα σου κάνω κακό! Είμαι η Δρ. Άρις — είμαι ερευνητική συνεργάτιδα της κρατικής ομάδας γεωλογικών ερευνών!» Η Έβελιν κρατούσε σφιχτά το λουρί του Ντουκ, με τα μάτια της να στενεύουν από καχυποψία. Ο Ντουκ παρέμενε ακίνητος σε στάση άμυνας, ένα τείχος μυών ανάμεσά τους.

«Αν είσαι επιστήμονας, γιατί κατασκοπεύεις το σπίτι μου;» ρώτησε η Έβελιν, με τη φωνή της να διαπερνά τον άνεμο. «Γιατί έχεις μικρόφωνα στραμμένα προς το σαλόνι μου;» ρώτησε. «Δεν σε κατασκόπευα!» τραύλισε η Δρ. Άρις, σηκώνοντας τα χέρια της ψηλότερα, καθώς ο Ντουκ έβγαλε ένα χαμηλό προειδοποιητικό φύσημα. «Προσπάθησα να πάω μέχρι την καλύβα σου νωρίτερα για να αφήσω ένα σημείωμα ειδοποίησης, αλλά η χιονοθύελλα ξέσπασε τόσο γρήγορα που πανικοβλήθηκα και υποχώρησα στο καταφύγιο του εξοπλισμού μου!»

«Αυτό δεν εξηγεί γιατί καταγράφεις το σπίτι μου», αντέτεινε ψυχρά η Έβελιν. «Αυτή η συσκευή δεν προορίζεται για να καταγράφει το σπίτι σου!», φώναξε ο Δρ. Άρης, προσπαθώντας να καλύψει τον ήχο του ανέμου. «Μπορώ να εξηγήσω τα πάντα, απλώς σε παρακαλώ άσε με να πλησιάσω λίγο πριν παγώσω!»