Σε μια χιονοθύελλα με θερμοκρασία -15, ο σκύλος μιας 72χρονης γυναίκας συνέχιζε να γρυλίζει μπροστά στο παράθυρο. Όταν κοίταξε πέρα από το τζάμι, το αίμα της πάγωσε…

Η Δρ. Άρις γύρισε τη φωτισμένη οθόνη του tablet προς την Εβελίν, δείχνοντάς της ένα πολύπλοκο γράφημα γεμάτο ακανόνιστες, απότομες κόκκινες κυματοειδείς γραμμές. «Έπρεπε να επιβεβαιώσω την υπόθεσή μου πριν προκαλέσω δημόσια ανησυχία», είπε η Δρ. Άρις, με τη φωνή της να παίρνει έναν σοβαρό, επείγοντα τόνο. «Τα δεδομένα δείχνουν ότι ένα τεράστιο σύστημα ασβεστολιθικών σπηλαίων, περίπου τριακόσια πόδια κάτω από το δάσος πίσω από την καλύβα σας, μετατοπίζεται ραγδαία.»

Η Έβελιν ένιωσε ένα κόμπο στο στομάχι της. «Το σπίτι μου κινδυνεύει;» «Όχι άμεσα», διευκρίνισε ο Δρ. Άρης, αγγίζοντας την οθόνη. «Η κύρια δομή της καλύβας σας στηρίζεται σε συμπαγές γρανιτικό υπόστρωμα. Όμως η δευτερεύουσα κορυφογραμμή —η περιοχή περίπου ενός τετάρτου μιλίου ακριβώς πίσω από την ιδιοκτησία σας— είναι κοίλη. Οι ακραίες χαμηλές θερμοκρασίες προκαλούν συρρίκνωση των υπόγειων υδροφόρων οριζόντων, αποδυναμώνοντας την οροφή του σπηλαίου.»

Ο Δρ. Άρης σήκωσε το βλέμμα του με τα μάτια ορθάνοιχτα. «Αν οι υπολογισμοί μου είναι σωστοί, ολόκληρο αυτό το τμήμα του άνω δάσους κινδυνεύει να υποστεί μια μεγάλη τοπική κατάρρευση λόγω δημιουργίας καταβόθρας μέσα στις επόμενες σαράντα οκτώ ώρες.»