Ένας κεραυνός έσπασε έναν βράχο στα δύο — αυτό που βρήκαν οι δασοφύλακες από κάτω τους άφησε τρομοκρατημένους

Η Βίβιαν έτρεξε μέσα στο σταθμό, ενώ ένας άλλος φύλακας έλεγχε τις εξόδους. «Κανείς δεν φεύγει μέχρι να μάθουμε τι συνέβη.» Η πίσω κάμερα ασφαλείας είχε σταματήσει να καταγράφει για έντεκα λεπτά. Δεν υπήρχαν ίχνη παραβίασης, και ο συναγερμός είχε ενεργοποιηθεί μόνο όταν άνοιξε μια δεύτερη εσωτερική πόρτα.

Τότε ο Τζόνα φώναξε από το διάδρομο των αποθηκών. «Βίβιαν, έλα εδώ.» Το κουτί βρισκόταν πίσω από μια στοίβα εξοπλισμού συντήρησης. Όποιος το είχε πάρει, προφανώς είχε διακοπεί πριν προλάβει να το βγάλει έξω. Νωπές γρατσουνιές κάλυπταν το καπάκι, σαν κάποιος να είχε προσπαθήσει απεγνωσμένα να το ανοίξει με δύναμη. Η Βίβιαν κοίταξε το κατεστραμμένο κουτί.

«Δεν ξέρουμε καν τι περιέχει αυτό το πράγμα.» Ο Τζόνα κοίταξε προς το σκοτεινό διάδρομο. «Ίσως να το ξέρει όποιος μπήκε μέσα.» Αυτή η πιθανότητα την ανησυχούσε. Μόνο μια χούφτα άνθρωποι γνώριζαν ότι είχε ανακτηθεί ένα κουτί, και κανείς εκτός του πάρκου δεν θα έπρεπε να γνωρίζει πού φυλασσόταν. Η Βίβιαν έλεγξε την απενεργοποιημένη κάμερα. Κάποιος την είχε απενεργοποιήσει από έναν διακόπτη μέσα σε ένα κλειδωμένο βοηθητικό δωμάτιο. Μόνο οι υπάλληλοι του πάρκου είχαν κλειδιά. Κάποιος μέσα στο Μπλάκγουντ γνώριζε για το κουτί. Και κάποιος άλλος το ήθελε τόσο πολύ, ώστε να διαρρήξει το χώρο πριν ακόμη η Βίβιαν το ανοίξει.