Ένας κεραυνός έσπασε έναν βράχο στα δύο — αυτό που βρήκαν οι δασοφύλακες από κάτω τους άφησε τρομοκρατημένους

Το επόμενο πρωί, ο ειδικός στη συντήρηση εργάστηκε πάνω στο δοχείο, ενώ η Βίβιαν παρακολουθούσε από πίσω από ένα γυάλινο διαχωριστικό. Το κατεστραμμένο καπάκι ξεκόλλησε σιγά-σιγά. «Ό,τι κι αν υπάρχει μέσα, παρέμεινε στεγνό», είπε ο ειδικός. «Αυτό είναι καλό σημάδι.» Ο Τζόνα πλησίασε τη Βίβιαν τη στιγμή που το καπάκι τελικά σηκώθηκε.

Μέσα υπήρχαν δέματα τυλιγμένα σε σκληρό κερωμένο ύφασμα. Υπήρχε επίσης μια ορειχάλκινη πυξίδα, ένα παλιό τοπογραφικό όργανο και ένα μικρό δερμάτινο σημειωματάριο. Τίποτα δεν έμοιαζε με θησαυρό. Η Βίβιαν παραλίγο να γελάσει από ανακούφιση. «Κάποιος διέρρηξε το αστυνομικό τμήμα για χαρτιά;» Ο Τζόνα δεν απάντησε. Κοίταζε επίμονα το σημειωματάριο.

Στην πρώτη σελίδα αναγράφονταν ένα όνομα και μια ημερομηνία: Nathaniel Vale, Σεπτέμβριος 1778. Κάτω από αυτά υπήρχε μια πρόταση γραμμένη με πολύ πιο σκούρο μελάνι από τις σημειώσεις γύρω της. Ο Jonah τη διάβασε δυνατά. «Φύλαξε το πρωτότυπο από τον Harwood.» Η Vivian σύρριξε τα φρύδια. «Ποιος Χάργουντ;» Ξέδιπλωσαν προσεκτικά ένα από τα μεγαλύτερα φύλλα. Γραμμές έτρεχαν ανάμεσα σε ποτάμια, βουνά και ορόσημα που η Βίβιαν αναγνώριζε. Ήταν ένας παλιός τοπογραφικός χάρτης. Ο Τζόνα κοίταξε πίσω προς το κατεστραμμένο κουτί. «Όποιος ήρθε εδώ χθες το βράδυ ίσως να ήξερε ακριβώς τι ήταν αυτό.»