Ο φίλος μου μου είπε ότι θα χωρίσει τη γυναίκα του — και μετά η γυναίκα του με προσκάλεσε στο πάρτι γενεθλίων του…

Η Eileen έστειλε προσεκτικά μήνυμα στη Laura και τη ρώτησε αν μπορούσαν να συναντηθούν, και έμεινε ευχάριστα έκπληκτη όταν η Laura συμφώνησε. Η Eileen περίμενε ότι η Laura θα της φώναζε, θα χτυπούσε την πόρτα ή, τουλάχιστον, θα της πέταγε ένα ποτό. Αντ' αυτού, η Λόρα βρισκόταν στην πόρτα του καφέ και έμοιαζε με μια γυναίκα που είχε ήδη εξαντλήσει όλη της την οργή και δεν της είχε μείνει καθόλου για την άλλη γυναίκα.

«Λοιπόν», είπε η Λόρα, καθώς έπεφτε στη θέση. «Πόσο καιρό σου λέει ότι κοιμόμαστε σε ξεχωριστά δωμάτια;» «Οκτώ μήνες», απάντησε η Αϊλίν. «Και τι σου λέει;» «Α, τις συνηθισμένες δικαιολογίες για τη δουλειά, τα επαγγελματικά ταξίδια, το άγχος και τα λοιπά.»

Η Λόρα έβγαλε το κινητό της. Τα εξέτασαν γραμμή προς γραμμή — τα μηνύματα της Αϊλίν σε σύγκριση με τα μηνύματα της Λόρας — και κάπου γύρω στο εικοστό λεπτό, ο τρόμος μετατράπηκε σε κάτι που έμοιαζε περισσότερο με υστερία. Χρησιμοποιούσε τα ίδια παρατσούκλια. Την ίδια δικαιολογία «δύσκολη μέρα, δεν μπορώ να μιλήσω» ακριβώς στις 9 μ.μ., κάθε φορά. Τον ίδιο μονόλογο για το ότι είναι «η μόνη που τον βλέπει πραγματικά». Δεν είχε καν μπει στον κόπο να γράψει δύο διαφορετικά σενάρια. Η Λόρα σκούπισε τα μάτια της από το γέλιο και είπε: «Σχεδόν σέβομαι την αποτελεσματικότητά του». Η Αϊλίν δεν το έκανε. Αλλά άρχιζε να καταλαβαίνει γιατί η Λόρα δεν έκλαιγε πια.