Μέχρι τον όγδοο μήνα, η ήρεμη ιδιοσυγκρασία της Φελίσια είχε καταρρεύσει. Εχθρική και τρομοκρατημένη, αρνιόταν να αφήσει τον Μπεν να μπει στο στάβλο της — μια συνήθεια που είχαν από τότε που ήταν μικρός. Κάθε φορά που πλησίαζε, έβαζε τα αυτιά της προς τα πίσω και οπισθοχωρούσε στη γωνία, τρέμοντας έντονα.
Η κοιλιά της είχε φουσκώσει σε ένα παραμορφωμένο, αφύσικο μέγεθος. Δεν προεξείχε απαλά όπως σε μια κανονική εγκυμοσύνη· κρεμόταν επικίνδυνα χαμηλά, άκαμπτη και οδυνηρά σφιχτή. Όταν έφτασε η αναμενόμενη ημερομηνία τοκετού, η κατάσταση έφτασε σε ένα καταστροφικό οριακό σημείο. Αντί να ξεκινήσει ο τοκετός, η Φελίσια κατέρρευσε πάνω στο άχυρο με έναν ανατριχιαστικό θόρυβο. Έμεινε ξαπλωμένη εκεί, με τα άγρια μάτια της να γυρίζουν προς τα πίσω και το στήθος της να αναπνέει με δυσκολία.
Υποφερόταν από αφόρητο πόνο και ήταν εντελώς ανίκανη να γεννήσει το πουλάρι. Συνειδητοποιώντας ότι το σώμα της είχε μπλοκαριστεί φυσικά και δεν μπορούσε να γεννήσει, ο πανικοβλημένος Μπεν έτρεξε στο φορτηγό του για να καλέσει τον κτηνίατρο έκτακτης ανάγκης.