Το επόμενο πρωί, στο Pinewood Memorial Hospital, η Έμμα ξύπνησε σε ένα ζεστό παιδιατρικό δωμάτιο, με τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα της να έχουν επανέλθει πλήρως στα φυσιολογικά επίπεδα. Ο Κέβιν καθόταν ακριβώς δίπλα στο κρεβάτι της, κρατώντας της το χέρι, ενώ η νοσοκόμα Σάρα έφερε το πρωινό. Στον διάδρομο, η δρ Νόρα συναντήθηκε με εκπροσώπους των Κοινωνικών Υπηρεσιών και της επιτροπής υπεράσπισης των δικαιωμάτων των ασθενών του νοσοκομείου.
Δεδομένου ότι ο Κέβιν δεν είχε ποινικό μητρώο και είχε ενεργήσει υπό την επήρεια έντονης ψυχικής οδύνης λόγω του θανάτου της συζύγου του, οι Κοινωνικές Υπηρεσίες έδωσαν προτεραιότητα στη διατήρηση της οικογένειας έναντι της ανάληψης νομικών μέτρων. «Το Ταμείο Κοινοτικής Φροντίδας του νοσοκομείου αναλαμβάνει δράση», ανακοίνωσε η Μαίρη, η συντονίστρια, με ένα χαμόγελο. «Έχουμε εγγράψει την Έμμα σε ένα πρόγραμμα του ιδρύματος παιδιατρικού διαβήτη. Όλη η ινσουλίνη, τα όργανα παρακολούθησης και τα αναλώσιμα θα καλύπτονται 100%, χωρίς καμία χρέωση, μέχρι να συμπληρώσει τα δεκαοκτώ της χρόνια.»
Όταν η Νόρα ανακοίνωσε τα νέα στον Κέβιν, εκείνος κάλυψε τα μάτια του και έκλαψε — αυτή τη φορά από αμέριστη ευγνωμοσύνη. Το οικονομικό βάρος που στοίχειωνε την οικογένειά του εδώ και χρόνια είχε επιτέλους εξαφανιστεί.