Ο Ντέιλ έφτασε στην αυλή της κομητείας πριν την ανατολή του ηλίου και βρήκε τον βοηθό του να τον περιμένει δίπλα στην είσοδο με έναν φακό στο χέρι. Η αλυσίδα της πύλης είχε κοπεί εντελώς, και το γκρι μουσαμά που κάλυπτε το σεντάν του Ντάνι είχε σύρθεί μέχρι τη μέση στο έδαφος. Φρέσκες γρατσουνιές περιβάλλουν την κλειδαριά του πορτ-μπαγκάζ, αποκαλύπτοντας το λαμπερό μέταλλο κάτω από το ξεθωριασμένο πράσινο χρώμα. Ένας λοστός βρισκόταν εγκαταλελειμμένος δίπλα στον πίσω τροχό. «Κατάφεραν να το ανοίξουν;» ρώτησε ο Ντέιλ.
«Όχι, κύριε. Η κλειδαριά άντεξε.» Ο βοηθός έδειξε προς τον δρόμο. «Ένα μεγάλο φορτηγάκι έφυγε αμέσως μετά την ανατολή. Δεν κατάφερα να διακρίνω το χρώμα, αλλά είδα τους πίσω τροχούς. Διπλά ελαστικά και στις δύο πλευρές.» Ο Ντέιλ περπάτησε αργά γύρω από το σεντάν, εξετάζοντας την κατεστραμμένη κλειδαριά. Όποιος είχε διαρρήξει το αυτοκίνητο δεν είχε έρθει για το ίδιο το αυτοκίνητο. Είχαν κατευθυνθεί κατευθείαν προς το πορτ-μπαγκάζ, προφανώς απελπισμένοι να φτάσουν σε ό,τι βρισκόταν μέσα. Επέστρεψε στο φορτηγάκι του και πήρε τον παλιό φάκελο του πατέρα του. Έξω από την πύλη, το μαλακό χαλίκι είχε διατηρήσει μια σειρά από φρέσκα ίχνη ελαστικών.
Ο Ντέιλ έσκυψε δίπλα τους και στη συνέχεια άνοιξε τη μαυρόασπρη φωτογραφία των ιχνών που είχε ανακαλύψει ο πατέρας του το 1971. Κράτησε τις δύο εικόνες η μία δίπλα στην άλλη. Τα σχέδια δεν ήταν πανομοιότυπα, αλλά τα φαρδιά, διπλά ίχνη ήταν αδιαμφισβήτητα. «Πενήντα πέντε χρόνια», μουρμούρισε. «Και κάποιος ακόμα δεν θέλει να ανοίξει εκείνο το πορτ-μπαγκάζ.» Ο Ντέιλ σηκώθηκε και κοίταξε προς τον αυτοκινητόδρομο. Υπήρχε μόνο ένα άτομο στο Προυίτ που είχε προσπαθήσει να καταστρέψει το αυτοκίνητο.