Η αίθουσα του δικαστηρίου ήταν ήδη γεμάτη όταν έφτασε ο Ντέιλ το επόμενο πρωί. Η είδηση για την ακρόαση είχε διαδοθεί σε ολόκληρο το Προυίτ, προσελκύοντας πρώην εργάτες του εργοστασίου, περίεργους κατοίκους και ανθρώπους που είχαν μεγαλώσει ακούγοντας το όνομα του Ντάνι Πράις να συνδέεται με ένα παλιό σκάνδαλο. Η Τζουν καθόταν στην πρώτη σειρά φορώντας το λεβάντα ζακέτο της, με το βαθουλωμένο κουτί μπισκότων να ακουμπάει στα γόνατά της. Ο Ερλ και ο Λόνι κάθονταν ακριβώς πίσω της. Ο δικηγόρος του Λάιλ στάθηκε μπροστά στον δικαστή και υποστήριξε ότι ο μπαούλος έπρεπε να παραμείνει σφραγισμένος.
Επέμεινε ότι οι χαμένες μισθοδοσίες ανήκαν στο πριονιστήριο Χάργκροουβ και ότι οτιδήποτε ανακτηθεί από το όχημα θα μπορούσε να αποτελεί ιδιωτική οικογενειακή περιουσία. Ισχυρίστηκε ότι το άνοιγμα του μπαούλου χωρίς να διευκρινιστεί η ιδιοκτησία θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο τα δικαιώματα του πελάτη του. Η δικαστής τον άκουσε υπομονετικά πριν βγάλει τα γυαλιά της. «Κύριε Χάργκροουβ, αν αυτά τα χρήματα ανήκουν στην οικογένειά σας, σίγουρα θα θέλατε να μάθετε αν βρίσκονται ακόμα εκεί.» Ο δικηγόρος δίστασε, αλλά η δικαστής είχε ήδη πάρει την απόφασή της. Ο χώρος αποσκευών θα ανοίγονταν εκείνο το απόγευμα στις εγκαταστάσεις της κομητείας, υπό την επίβλεψη του σερίφη και του κρατικού εγκληματολογικού εργαστηρίου, με κάθε βήμα να καταγράφεται.
Καθώς η αίθουσα του δικαστηρίου άρχισε να αδειάζει, ο Λάιλ πλησίασε τη Τζουν. Στήριξε το βάρος του στο μπαστούνι του και μίλησε με χαμηλή φωνή. «Έπρεπε να είχες παντρευτεί, Τζουν. Ό,τι κι αν βρουν σε εκείνο το μπαούλο, δεν θα σου ξαναδώσει εκείνα τα χρόνια.» Η Τζουν τον κοίταξε χωρίς να δείξει κανένα ίχνος φόβου. «Ίσως όχι», απάντησε. «Αλλά μπορεί επιτέλους να δώσει πίσω στο Ντάνι το όνομά του.» Σηκώθηκε, κρατώντας σφιχτά το κουτί με τα μπισκότα, και πέρασε δίπλα του. Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, δεν φαινόταν πια φοβισμένη.