Η ξηρασία στεγνώνει μια λίμνη και αποκαλύπτει ένα αυτοκίνητο που είχε χαθεί από το 1971 – και τότε ο σερίφης ανοίγει το πορτ-μπαγκάζ

Μέχρι τις δύο, είχε μαζευτεί πλήθος έξω από τον συρματόπλεγμα που περιβάλλει την αυλή της κομητείας. Ο Ντέιλ είχε κανονίσει να ανοιχτεί ο χώρος αποσκευών υπό την επίβλεψη της ομάδας του κρατικού εγκληματολογικού εργαστηρίου, με κάμερες να καταγράφουν κάθε βήμα. Κανείς δεν ήθελε να πάρει ρίσκα μετά την απόπειρα διάρρηξης το προηγούμενο πρωί. Η Τες Ρομέρο άρχισε φωτογραφίζοντας τη σκουριασμένη κλειδαριά από διάφορες γωνίες. Καταγράφηκε τις γρατσουνιές που είχε αφήσει ο λοστός και, στη συνέχεια, τοποθέτησε ένα ασύρματο τρυπάνι πάνω στην κλειδαρότρυπα. 

Ο Ντέιλ στεκόταν δίπλα της με το ένα χέρι ακουμπισμένο στο καπό του πορτ-μπαγκάζ, παρακολουθώντας το τρυπάνι να γυρίζει αργά πάνω στο διαβρωμένο μέταλλο. Η Τζουν στεκόταν ακριβώς πίσω του, με τον Ερλ και τον Λόνι να την πλαισιώνουν. Τα δάχτυλά της ήταν σφιχτά τυλιγμένα γύρω από τη λαβή του κουτιού με τα μπισκότα. Είχε περιμένει πενήντα πέντε χρόνια για απαντήσεις, και τώρα τα επόμενα λίγα λεπτά ίσως της τις έδιναν επιτέλους. Στην άλλη άκρη της αυλής, ο Λάιλ Χάργκροουβ στεκόταν χωριστά από τους άλλους, ακουμπισμένος στο μπαστούνι του. 

Το τρυπάνι έβγαλε ένα σφύριγμα, γλίστρησε και ξαναμπήκε στην κλειδαριά. Σκουριά έπεφτε σε κοκκινωπές νιφάδες πάνω στον προφυλακτήρα. «Σχεδόν τα καταφέραμε», είπε η Τες. Η Τζουν άπλωσε το χέρι της προς τον Λόνι. Κανείς από τους δύο δεν μίλησε. Τότε ο μηχανισμός έβγαλε ένα απότομο, τραχύ κρόταγμα. Η Τες απέσυρε το τρυπάνι και έγνεψε στον Ντέιλ. Αυτός έβαλε και τα δύο χέρια κάτω από την άκρη του καπακιού του πορτ-μπαγκάζ. Μετά από πενήντα πέντε χρόνια, το μυστικό του Ντάνι Πράις επρόκειτο επιτέλους να αποκαλυφθεί.