Η ξηρασία στεγνώνει μια λίμνη και αποκαλύπτει ένα αυτοκίνητο που είχε χαθεί από το 1971 – και τότε ο σερίφης ανοίγει το πορτ-μπαγκάζ

Η επιστολή είχε ημερομηνία Παρασκευή, 11 Ιουνίου 1971. Καθώς η Τες τη φωτογράφιζε, ο Ντέιλ διάβαζε πώς ο Λάιλ είχε περάσει σχεδόν δύο χρόνια προσθέτοντας ανύπαρκτους εργάτες στον μισθοδοτικό κατάλογο του πριονιστηρίου και τσεπώνοντας τους μισθούς τους. Ο Ντάνι είχε αντιγράψει τα λογιστικά βιβλία και σχεδίαζε να παραδώσει τα αποδεικτικά στοιχεία στον λοχία Μπελ. Η επιστολή τελείωνε ως εξής: «Αν μου συμβεί κάτι, παρακαλώ πες στη Τζουν ότι προσπαθούσα να κάνω το σωστό. Ήθελα να έχουμε μια ζωή για την οποία θα μπορούσαμε να είμαστε περήφανοι.»

Η Τζουν άρχισε να κλαίει. Ο Ερλ έσκυψε το κεφάλι, ενώ ο Λόνι κοίταζε τα χρήματα που είχαν βρεθεί. Στην άλλη άκρη της αυλής, ο Λάιλ είχε χλωμιάσει. Μια ώρα αργότερα, ομολόγησε. Είχε χτυπήσει το σεντάν του Ντάνι με το κόκκινο φορτηγάκι κοντά στη ράμπα της δεξαμενής. Ο Ντάνι κατάφερε να ξεφύγει πριν ο Λάιλ σπρώξει το αυτοκίνητο κάτω από τη ράμπα και μέσα στο νερό. Τα χρήματα ήταν ακόμα μέσα, αλλά ο Λάιλ αποφάσισε ότι άξιζε τον κόπο. Εφόσον οι μισθοί παρέμεναν κρυμμένοι και ο Ντάνι δεν επέστρεφε ποτέ, πίστευε ότι το μυστικό του θα παρέμενε θαμμένο.

Καθώς ο Ντάνι έτρεχε προς τον αυτοκινητόδρομο, ο Λάιλ έσκυψε έξω από το φορτηγό του και φώναξε: «Καλύτερα να μείνεις μακριά από την Οκλαχόμα! Αν επιστρέψεις ποτέ, η κοπέλα σου θα είναι η επόμενη! Θα την κάνω να πληρώσει για όλα όσα έκανες!» Ο Ντάνι κοίταξε πίσω, τρομοκρατημένος, και συνέχισε να τρέχει. «Ήξερε τι ήταν ικανή να κάνει η οικογένειά μου», παραδέχτηκε ο Λάιλ. «Δεν ήξερα ότι είχε αφήσει εκείνο το γράμμα στο πορτ-μπαγκάζ. Πίστευα ότι αν ο Ντάνι έμενε μακριά, κανείς δεν θα ανακάλυπτε ποτέ τι είχα κάνει.»