Μέχρι το πρωί της Πέμπτης, η πλατεία του δικαστηρίου ήταν γεμάτη κόσμο. Πρώην εργάτες του εργοστασίου στέκονταν δίπλα στα ενήλικα παιδιά και τα εγγόνια τους, ενώ άλλοι είχαν συγκεντρωθεί απλώς και μόνο επειδή είχαν επιτέλους μάθει την αλήθεια για μια εξαφάνιση που στοίχειωνε τον Προυίτ εδώ και πενήντα πέντε χρόνια. Ο Ντέιλ ανέβηκε τα σκαλιά του δικαστηρίου κρατώντας το γράμμα του Ντάνι και ένα αντίγραφο των αρχείων μισθοδοσίας που είχαν ανακτηθεί. Η Τζουν στεκόταν ένα σκαλοπάτι πιο κάτω από αυτόν, με τα χέρια της σταυρωμένα μπροστά από το λεβάντα ζακέτο της.
Ο Ντέιλ διάβασε το γράμμα φωναχτά, συμπεριλαμβάνοντας τα ονόματα των ανύπαρκτων εργατών και τα ποσά που είχαν κλαπεί από τους άνδρες που είχαν περάσει τη ζωή τους δουλεύοντας στο πριονιστήριο. Κανείς δεν τον διέκοψε. Όταν τελείωσε, η πλατεία παρέμεινε σιωπηλή για αρκετά δευτερόλεπτα, πριν ένα χαμηλό μουρμούρισμα διαδοθεί ανάμεσα στο πλήθος. Εκείνο το απόγευμα, η επιτροπή της κομητείας ψήφισε να διορθώσει το μητρώο του Ντάνι και να αποκαταστήσει επίσημα το όνομά του. Τα ανακτηθέντα χρήματα κατατέθηκαν σε ένα ταμείο για τις οικογένειες των οποίων οι μισθοί είχαν κλαπεί, ενώ οι ερευνητές εργάζονται για να εντοπίσουν όσους εξακολουθούν να έχουν δικαίωμα αποζημίωσης.
Ο εισαγγελέας άρχισε επίσης να εξετάζει ποιες κατηγορίες εναντίον του Λάιλ θα μπορούσαν ακόμη να ασκηθούν νομίμως. Μέχρι την Παρασκευή, το όνομα Χάργκροουβ είχε αφαιρεθεί από τον τοίχο των τιμητικών αναμνηστικών της βιβλιοθήκης. Αργότερα εκείνο το απόγευμα, η Τζουν βρήκε τον Ντέιλ δίπλα στο φορτηγάκι του. Κρατούσε το παλιό κουτί μπισκότων κάτω από τον ένα ώμο της, ενώ το χρυσό δαχτυλίδι βρισκόταν ακόμα στο δάχτυλό της. «Θα ήθελα να κάνεις κάτι για μένα, σερίφη», είπε. Ο Ντέιλ έκλεισε την πόρτα του φορτηγού. «Οτιδήποτε, Τζουν.» Εκείνη κοίταξε προς τη δεξαμενή. «Φέρε τον Ντάνι σπίτι. Άσε με να τον ξαναδώ.»