Η ξηρασία στεγνώνει μια λίμνη και αποκαλύπτει ένα αυτοκίνητο που είχε χαθεί από το 1971 – και τότε ο σερίφης ανοίγει το πορτ-μπαγκάζ

Ο Ερλ σκούπισε ξανά το τζάμι, αφαιρώντας αρκετή λάσπη ώστε να μπορεί να δει μέσα. Το πρώτο πράγμα που πρόσεξε ήταν το τιμόνι, μεγάλο και λεπτό, με μια αχνή ρωγμή να διατρέχει το χείλος του. Δίπλα του, τα κλειδιά κρέμονταν ακόμα από την μίζα. Μια μικρή ορειχάλκινη καρδιά κρεμόταν από το μπρελόκ, μόλις που φαινόταν κάτω από το στρώμα βρωμιάς. Τα καθίσματα ήταν άδεια. Και οι δύο πόρτες παρέμεναν κλειστές, ενώ το παράθυρο του οδηγού είχε μείνει ανοιχτό κατά μερικές ίντσες. 

Ο Ερλ ισιώθηκε, ενώ ο Λόνι ξύσε τη λάσπη από το πλάι του οχήματος. Κάτω από τη λευκή οροφή, ένα ξεθωριασμένο πράσινο αμάξωμα εμφανιζόταν σιγά-σιγά. Ο Ερλ κοίταζε επίμονα το χρώμα. Είχε δει αυτό το ίδιο ασυνήθιστο χρώμα για το οποίο είχε μιλήσει ο πατέρας του. Όταν ήταν μικρός, ο Ερλ είχε ακούσει τον πατέρα του να διηγείται την παράξενη εξαφάνιση του Ντάνι Πράις, του οποίου το αυτοκίνητο είχε εξαφανιστεί μαζί με τους μισθούς του πριονιστηρίου Χάργκροουβ. «Λόνι», είπε, με τη φωνή του να χαμηλώνει ξαφνικά. «Νομίζω ότι αυτό είναι το αυτοκίνητο του Ντάνι Πράις.» Ο αδελφός του σταμάτησε να σκάβει. «Ο Ντάνι Πράις; Ο τύπος που υποτίθεται ότι έκλεψε τα μισθολόγια του πριονιστηρίου;» 

Ο Ερλ κούνησε αργά το κεφάλι. «Ο μπαμπάς μου μιλούσε συχνά γι’ αυτόν.» Ακόμα και μετά από πενήντα πέντε χρόνια, το όνομα αυτό είχε βαρύτητα στο Προυίτ. Ο Ντάνι ήταν είκοσι δύο ετών όταν εξαφανίστηκε τον Ιούνιο του 1971, παίρνοντας μαζί του τους μισθούς του πριονιστηρίου Χάργκροουβ — ή τουλάχιστον αυτό είχαν πει σε όλους. Ο Ερλ κοίταξε ξανά μέσα από το παρμπρίζ. «Αν ο Ντάνι έκλεψε αυτά τα χρήματα», μουρμούρισε, «γιατί το αυτοκίνητό του βρέθηκε στον πάτο μιας λίμνης;»