Ο σερίφης Ντέιλ Γουίτακερ έφτασε λιγότερο από μία ώρα αργότερα, οδηγώντας το φορτηγάκι του κατά μήκος της παλιάς ράμπας για σκάφη, μέχρι που το σκυρόδεμα χάθηκε κάτω από τη λάσπη. Άφησε το φορτηγάκι πίσω και περπάτησε κατά μήκος της αποκαλυμμένης κοίτης της λίμνης, με τις μπότες του να βυθίζονται στα πιο μαλακά σημεία. Ο Ερλ και ο Λόνι περίμεναν δίπλα στο μισοθαμμένο αυτοκίνητο, παρακολουθώντας τον να πλησιάζει. Ο Ντέιλ δεν ρώτησε πώς το είχαν βρει. Απλώς σταμάτησε δίπλα στη λευκή οροφή και έβγαλε το καπέλο του.
Για αρκετή ώρα, κοίταζε το παρμπρίζ χωρίς να λέει τίποτα. «Ο πατέρας μου είχε μια φωτογραφία αυτού του αυτοκινήτου πάνω από το γραφείο του», είπε τελικά. «Την άφησε εκεί μέχρι την ημέρα που πέθανε». Ο σερίφης έσκυψε και σκούπισε κι άλλο χώμα από το τζάμι με το μανίκι του. Το βλέμμα του μετακινήθηκε από τα κλειδιά που κρέμονταν στη μίζα προς το στενό άνοιγμα του παραθύρου του οδηγού.
Τότε έσκυψε προς τα εμπρός, εξετάζοντας κάτι κάτω από το τιμόνι. «Earl, έλα εδώ για ένα λεπτό.» Έδειξε μέσα από το τζάμι. «Πες μου πού είναι ο επιλογέας ταχυτήτων.» Ο Earl κοίταξε με μισόκλειστα μάτια το ταμπλό. «Στο νεκρό.» Ο Dale σηκώθηκε σιγά-σιγά. «Σωστά», είπε. «Κάποιος δεν οδήγησε αυτό το αυτοκίνητο μέσα στο νερό.» Γύρισε προς την εγκαταλελειμμένη ράμπα. «Κάποιος θα μπορούσε να το έσπρωξε.»