Η ξηρασία στεγνώνει μια λίμνη και αποκαλύπτει ένα αυτοκίνητο που είχε χαθεί από το 1971 – και τότε ο σερίφης ανοίγει το πορτ-μπαγκάζ

Εκείνο το απόγευμα, ο Ντέιλ Γουίτακερ καθόταν μόνος στο γραφείο του με την πόρτα κλειδωμένη και τον παλιό φάκελο του πατέρα του απλωμένο πάνω στο γραφείο. Το χαρτόνι είχε κιτρινίσει από το πέρασμα του χρόνου και το μελάνι στην ετικέτα είχε ξεθωριάσει, αλλά η πρώτη σελίδα παρέμενε ευανάγνωστη. Ντάνι Πράις, είκοσι δύο ετών, υπάλληλος μισθοδοσίας στο πριονιστήριο Χάργκροουβ. Παρασκευή, 11 Ιουνίου 1971. Παρέλαβε 8.400 δολάρια από την τράπεζα στο Άρντμορ. Δεν έφτασε ποτέ στο πριονιστήριο. Κάτω από την αναφορά βρισκόταν μια φωτογραφία με λασπωμένα ίχνη ελαστικών που κατηφόριζαν προς το φράγμα Σένταρ Φορκ. 

Ο Ντέιλ μελέτησε τα ίχνη. Τα πίσω ίχνη ήταν ασυνήθιστα φαρδιά, κάτι που ταιριάζει με ένα βαρύ φορτηγό εξοπλισμένο με διπλούς πίσω τροχούς. Ο πατέρας του τα είχε κυκλώσει με μολύβι και είχε γράψει μια σύντομη σημείωση δίπλα στην εικόνα: «Δεύτερο όχημα. Πιθανή εμπλοκή». Στην έκθεση είχε επισυναφθεί αίτημα για δύτες, αλλά η επιτροπή της κομητείας το είχε απορρίψει. Χωρίς όχημα να ταυτοποιήσει ή άδεια να ερευνήσει τη δεξαμενή, ο πατέρας του δεν είχε καταφέρει να προχωρήσει περαιτέρω την έρευνα. Στο κάτω μέρος της σελίδας, ένα όνομα είχε υπογραμμιστεί δύο φορές: Τζάσπερ Χάργκροουβ, πρόεδρος της επιτροπής και ιδιοκτήτης του πριονιστηρίου του οποίου ο μισθοδοτικός κατάλογος είχε εξαφανιστεί. 

Ο Ντέιλ έσκυψε προς τα πίσω, τρίβοντας το μέτωπό του. Ο πατέρας του είχε περάσει χρόνια προσπαθώντας να ανακαλύψει τι είχε συμβεί στον Ντάνι Πράις, όμως κάποιος τον είχε εμποδίσει να ψάξει στο φράγμα. Σήκωσε ξανά τη φωτογραφία. «Γιατί ένας άντρας να αρνηθεί να ψάξει τα δικά του χαμένα χρήματα;» ψιθύρισε. Για πρώτη φορά, ο Ντέιλ αναρωτήθηκε αν η κλοπή ήταν τελικά κλοπή.