Μέχρι τις εννιά το πρωί της επόμενης μέρας, οι μισοί κάτοικοι του Pruitt είχαν συγκεντρωθεί κατά μήκος της όχθης από κόκκινο πηλό με θέα προς τη δεξαμενή Cedar Fork. Η είδηση είχε διαδοθεί γρήγορα, και οι άνθρωποι που είχαν μεγαλώσει ακούγοντας ιστορίες για τον Danny Price ανυπομονούσαν πλέον να δουν το αυτοκίνητο που είχε παραμείνει θαμμένο κάτω από τη λίμνη τους για πενήντα πέντε χρόνια. Ένα ρυμουλκό της κομητείας κατέβαινε με την όπισθεν την παλιά ράμπα, με τον προειδοποιητικό ήχο του να αντηχεί στις εκτεθειμένες πεδιάδες.
Ο Ντέιλ οδηγούσε το καλώδιο προς το όχημα, όταν πρόσεξε μια μικροκαμωμένη γυναίκα να περπατά αργά πάνω στη ραγισμένη λάσπη. Φορούσε ένα λεβάντα ζακέτο και μαύρα παπούτσια εκκλησίας, και αγνοούσε τα περίεργα βλέμματα που στρέφονταν προς το μέρος της. Στα εβδομήντα πέντε της, η Τζουν Έλις κινούνταν προσεκτικά, αλλά δεν σταμάτησε καθόλου μέχρι να φτάσει στο παρμπρίζ. Τότε γονάτισε και κοίταξε μέσα από το τζάμι τη μικρή ορειχάλκινη καρδιά που κρεμόταν από το κλειδί της ανάφλεξης. Ο αντίχειράς της άγγιξε το χρυσό δαχτυλίδι αρραβώνων που της είχε δώσει ο Ντάνι πριν εξαφανιστεί.
«Εγώ του το έδωσα αυτό», ψιθύρισε. «Την εβδομάδα που μου ζήτησε να τον παντρευτώ». Τα δάχτυλά της άγγιξαν το χρυσό δαχτυλίδι που φορούσε ακόμα. «Εδώ και πενήντα πέντε χρόνια, λέω σε όλη την πόλη ότι δεν το έσκασε». Πριν προλάβει ο Ντέιλ να απαντήσει, μια φωνή ακούστηκε από την όχθη. «Σερίφη! Θα πληρώσω για να μεταφερθεί αυτό το ερείπιο κατευθείαν στον θραυστήρα!» Ο Λάιλ Χάργκροουβ, ογδόντα ενός ετών, στεκόταν δίπλα στο φορτηγό του, κρατώντας σφιχτά το μπαστούνι του. «Απλά πάρε αυτό το σκουπίδι από τη λίμνη μας σήμερα.» Ο Ντέιλ γύρισε προς το μέρος του. «Είναι αποδεικτικό στοιχείο τώρα, Λάιλ.»