Ο Ντέιλ γύρισε προς το ρυμουλκό και έκανε νόημα στον οδηγό να ξεκινήσει. Το βαρούλκο γκρίνιαξε καθώς το καλώδιο τεντώθηκε, αλλά το αυτοκίνητο αρνήθηκε να κουνηθεί. Για μερικά δευτερόλεπτα, δεν συνέβη τίποτα. Τότε, η λάσπη κάτω από το σασί ξεκόλλησε με έναν βαθύ ήχο αναρρόφησης, και το ανοιχτοπράσινο σεντάν άρχισε να αναδύεται από τον πυθμένα της λίμνης. Γκρίζο νερό έρεε από τις αρμούς των θυρών, μεταφέροντας δεκαετίες λάσπης πάνω στο ραγισμένο έδαφος.
Ένα μουρμούρισμα διαπέρασε το πλήθος καθώς το όχημα εμφανίστηκε ολόκληρο. Η λευκή οροφή του, οι στρογγυλοί προβολείς και οι χρωμιωμένοι προφυλακτήρες ταίριαζαν με τη φωτογραφία που ο πατέρας του Ντέιλ είχε τοποθετήσει πάνω από το γραφείο του. Η Τζουν στεκόταν κοντά με τα χέρια της ενωμένα. Ο Ντέιλ περπάτησε γύρω από το πίσω μέρος και έσκυψε δίπλα στον προφυλακτήρα. Κάτι σε αυτό τράβηξε την προσοχή του.
Το μέταλλο είχε παραμορφωθεί προς τα μέσα, αφήνοντας μια ευρεία, επίπεδη βαθούλωμα στο κέντρο του. Δύο μακριές γρατσουνιές διαπερνούσαν τη σκουριά, ενώ μικροσκοπικά κομματάκια σκούρου κόκκινου χρώματος είχαν κολλήσει στην κατεστραμμένη επιφάνεια. Πέρασε ένα δάχτυλο με γάντι δίπλα στα σημάδια. «Κάτι μεγάλο χτύπησε αυτό το αυτοκίνητο», είπε. «Κάτι με κόκκινο προφυλακτήρα.» Όταν σηκώθηκε, παρατήρησε τον Λάιλ Χάργκροουβ να κατευθύνεται προς το φορτηγάκι του. Ο Ντέιλ τον παρακολούθησε να φεύγει.