Η ξηρασία στεγνώνει μια λίμνη και αποκαλύπτει ένα αυτοκίνητο που είχε χαθεί από το 1971 – και τότε ο σερίφης ανοίγει το πορτ-μπαγκάζ

Ο Ντέιλ πλησίασε την πόρτα του οδηγού και τράβηξε τη λαβή. Αρχικά αντιστάθηκε, αλλά αφού στήριξε τα πόδια του και τράβηξε ξανά, η σφράγιση έσπασε με ένα γκρίνιασμα. Μια ροή παλιού νερού από τη λίμνη χύθηκε στο έδαφος, μεταφέροντας τη μυρωδιά της λάσπης και της σκουριάς. Έκανε ένα βήμα πίσω, περίμενε να στραγγίξει το νερό και έσκυψε προς τα μέσα. Το κάθισμα του οδηγού είχε ωθηθεί εντελώς προς τα πίσω κατά μήκος των μεταλλικών ραγών του. Ο Ντέιλ σύρριξε τα φρύδια. Το αυτοκίνητο ήταν μικρό και το τιμόνι βρισκόταν ασυνήθιστα μακριά από τα πεντάλ. 

Η Τζούν πλησίασε, κοιτάζοντας μέσα από την ανοιχτή πόρτα. «Ο Ντάνι ήταν πέντε πόδια και έξι ίντσες», είπε. «Συνήθιζε να παραπονιέται ότι αυτό το κάθισμα ήταν φτιαγμένο για γίγαντα. Έπρεπε πάντα να το τραβάει προς τα εμπρός πριν οδηγήσει». Ο Ντέιλ την κοίταξε, και μετά το άδειο κάθισμα. «Κάποιος ψηλότερος καθόταν εδώ την τελευταία φορά που κινήθηκε το αυτοκίνητο.» Εξέτασε τη κολόνα του τιμονιού και το στενό άνοιγμα όπου το παράθυρο του οδηγού είχε μείνει μερικώς κατεβασμένο. Ο επιλογέας ταχυτήτων ήταν ακόμα στο νεκρό, ακριβώς όπως είχε αναφέρει ο Ερλ. 

«Όποιος το μετακίνησε μπορεί να μην το οδήγησε καθόλου», συνέχισε ο Ντέιλ. «Μπορεί να το έβαλαν στο νεκρό, να βγήκαν από εκείνο το παράθυρο και να χρησιμοποίησαν άλλο όχημα για να το σπρώξουν. Τα ίχνη από τα ελαστικά που υπάρχουν στον φάκελο του πατέρα μου μπορεί να εξηγούν πώς.» Έσκυψε πιο μέσα, εξετάζοντας την ανάφλεξη. Μόνο ένα κλειδί είχε απομείνει στο μπρελόκ, δίπλα στην ορειχάλκινη καρδιά. Ο Ντέιλ ισιώθηκε και κοίταξε προς το πίσω μέρος του σεντάν. «Πού είναι το κλειδί του πορτ-μπαγκάζ;» Η Τζουν τον κοίταξε επίμονα. Κανείς δεν είχε απάντηση. Ο Ντέιλ σημείωσε να ελέγξει αν ο Ντάνι είχε μαζί του εφεδρικό κλειδί, αλλά προς το παρόν, το κλειδωμένο πορτ-μπαγκάζ παρέμενε ένα αναπάντητο ερώτημα.