Η κλειδαριά του πορτ-μπαγκάζ ήταν τόσο σκουριασμένη που ο Ντέιλ δεν μπόρεσε να την ανοίξει με το σουγιά του. Αρνήθηκε την προσφορά του Λόνι να του δώσει ένα λοστό, καθώς δεν ήθελε να καταστρέψει πιθανά αποδεικτικά στοιχεία. Μέχρι το μεσημέρι, το σεντάν είχε μεταφερθεί στον περιφραγμένο χώρο του νομού, πίσω από το γραφείο του σερίφη.
Ένας βοηθός φύλαγε την πύλη, ενώ ο Ντέιλ οδηγούσε τη Τζουν στο σπίτι της. Καθισμένη στην κούνια της βεράντας, γύριζε το χρυσό δαχτυλίδι στο δάχτυλό της. «Εκείνη την Παρασκευή, ο Ντάνι ήρθε να με δει το μεσημέρι», είπε. «Φαινόταν φοβισμένος. Μου είπε ότι είχε βρει κάτι που δεν πήγαινε καλά στα λογιστικά βιβλία του εργοστασίου και υποσχέθηκε ότι θα μου εξηγούσε τα πάντα την επόμενη μέρα.»
«Αλλά δεν υπήρξε επόμενη μέρα», συνέχισε. «Το εργοστάσιο με απέλυσε μια εβδομάδα αργότερα. Ο κόσμος έλεγε ότι τον είχα βοηθήσει να κλέψει τα χρήματα, και σύντομα κανείς δεν ήθελε να έχει καμία σχέση μαζί μου. Είχα κάτι που ίσως να βοηθούσε τον Ντάνι, αλλά φοβόμουν ότι θα με κατηγορούσαν ότι έλεγα ψέματα για χάρη του». Ο Ντέιλ άκουγε σιωπηλά. Η Τζουν μπήκε μέσα και επέστρεψε κρατώντας ένα βαθουλωμένο κουτί μπισκότων. «Υπάρχει ακόμα ένα πράγμα που δεν έδειξα ποτέ στον πατέρα σου», είπε.