Μέσα από το παγωμένο τζάμι, η Κάρολ άκουσε υπόκωφες φωνές. Προσωπικό που περνούσε φακέλους, βήματα που διέσχιζαν το χαλί, μια καρέκλα που γρατζουνούσε. Κάθε ήχος όξυνε τα νεύρα της. Έριχνε κλεφτές ματιές στη θολή φιγούρα που κινούνταν μέσα. Η οικειότητα την τραβούσε, άγρια και αναμφισβήτητη, αν και δεν μπορούσε ακόμα να καταλάβει γιατί το στήθος της σφίγγονταν τόσο σφιχτά.
Η Νταϊάν, ανυπόμονη, ξεφούσκωσε δυνατά. “Αυτό είναι γελοίο. Αυτή θα πει ότι είμαι αγενής και εσύ θα πεις ότι θα βελτιωθώ. Τα ίδια και τα ίδια” Χαμογέλασε με τον σαρκασμό της, αλλά η Κάρολ την έσπρωξε απότομα. Τα νεύρα της δεν ήταν για μια διάλεξη. Είχαν να κάνουν με το πρόσωπο πίσω από την πόρτα – και την ιστορία που προσπαθούσε με νύχια και με δόντια να ξαναβγεί στην επιφάνεια.