Η αεροσυνοδός έσκυψε λίγο πιο κοντά, με την ανάσα της κοντά, ενώ η φωνή της μόλις που ακουγόταν πάνω από τη μουσική της επιβίβασης. “Πρέπει να βγείτε από το αεροπλάνο. Αμέσως” Το χέρι της έπιασε την πλάτη του καθίσματος πιο δυνατά απ’ ό,τι χρειαζόταν, με τις αρθρώσεις χλωμές. Η Αλίσα ακολούθησε το βλέμμα της, μισοπεριμένοντας να αποτύχει κάτι, κάποιος συναγερμός να σπάσει τη στιγμή.
Η Αλίσα αρνήθηκε χωρίς να σκεφτεί, η λέξη σχηματίστηκε πριν προλάβει ο φόβος να την προλάβει. Δεν ακολούθησε καμία εξήγηση. Ούτε σήμα, ούτε εξουσία. Γύρω της, η καμπίνα παρέμενε ήρεμη – οι επιβάτες σήκωναν τις βαλίτσες, οι οθόνες άναβαν, η μουσική επιβίβασης εξακολουθούσε να παίζει, παράλογα χαρούμενη.
Η συνοδός δίστασε, μετά έσκυψε πιο κοντά για άλλη μια φορά πριν προχωρήσει. “Δεν έπρεπε να σας επιτραπεί να επιβιβαστείτε” Η φωνή της ήταν επείγουσα. Μετά ισιώθηκε και απομακρύνθηκε στον διάδρομο, εξαφανίστηκε πίσω από την κουρτίνα και άφησε την Αλίσα παγωμένη στη θέση της..