Για τρεις νύχτες, το χτύπημα σταμάτησε. Οι παγίδες έμειναν ανοιγοκλείδωτες, με τη μυρωδιά του απολυμαντικού να παραμένει εκεί που είχε σκουπίσει το σοβατεπί. Η Λούσι είπε στον εαυτό της ότι ο τεχνίτης είχε δίκιο- η ενόχληση είχε φύγει. Κοιμήθηκε βαθύτερα, ξυπνώντας με την παράξενη αίσθηση ότι το σπίτι είχε εκπνεύσει, τα παράπονά του είχαν εξαντληθεί
Την τέταρτη νύχτα, ξύπνησε στο σκοτάδι χωρίς να ξέρει γιατί. Το ψηφιακό ρολόι έδειχνε 2:21. Το σπίτι βρισκόταν γύρω της σε μια πολυεπίπεδη ησυχία: άνεμος, μακρινό βουητό λέβητα, αχνή αναπνοή της Έμμα. Μόλις άρχισε να χαλαρώνει, τρία απαλά χτυπήματα ακούστηκαν από τον τοίχο – ακριβή, ομοιόμορφα και ακριβώς πίσω από το κρεβάτι της κόρης της