Η Σάντρα τον εμπιστευόταν ανεπιφύλακτα. Ποτέ δεν αμφισβήτησε αν αυτά τα διάσπαρτα παράξενα πράγματα είχαν κάποιο σχήμα. Υπέθεσε ότι ο κόσμος ήταν ακατάστατος και τα αρχεία ατελή. Αλλά τώρα, περιτριγυρισμένη από τεταμένες νοσοκόμες και ήσυχους αξιωματικούς, κάθε μικροσκοπική ανάμνηση άρχισε να πάλλεται σαν προειδοποίηση που θα έπρεπε να είχε προσέξει νωρίτερα.
Πριν από μήνες, ο Τζέικ είχε επιστρέψει στο σπίτι από ένα επαγγελματικό ταξίδι ασυνήθιστα ήσυχος, κινούμενος μέσα από την πόρτα σαν κάποιος να κουβαλούσε κάτι βαρύ μέσα του. Η Σάντρα τον χαιρέτησε θερμά, αλλά εκείνος πρόσφερε μόνο ένα αφηρημένο χαμόγελο πριν κοιτάξει αλλού. Η αλλαγή ήταν ανεπαίσθητη, αλλά τώρα προσκολλήθηκε στη μνήμη της με ανησυχητική σαφήνεια.