Θυμήθηκε την παράξενη αλληλογραφία που είχε παραμερίσει, κάθε φάκελο ένα κομμάτι παζλ που αρνιόταν να εξετάσει. Τότε, ήταν εύκολο να γελάς, εύκολο να εμπιστεύεσαι. Αλλά τώρα, κάθε στιγμή που αγνοούσε ένιωθε σαν αμέλεια. Ένιωθε σαν μια πόρτα που έκλεισε σε απαντήσεις που χρειαζόταν απεγνωσμένα σήμερα.
Θυμήθηκε τον Τζέικ να απομακρύνει τις ανησυχίες της με ένα ευγενικό γέλιο, λέγοντας: “Μην ανησυχείς γι’ αυτό” Εκείνη την εποχή, τον είχε εμπιστευτεί χωρίς δισταγμό. Αλλά τώρα η φράση αντηχούσε στο μυαλό της με έναν πιο σκοτεινό τόνο, στρίβοντας σε κάτι που δεν μπορούσε πλέον να ερμηνεύσει με βεβαιότητα.